નગરની ભીડમાં પણ એકલો જન્મારો લાગે છે,હવે તો આ ખુદનો શ્વાસ પણ અણધારો લાગે છે.
અરીસો જોઈને પૂછું કે ભીતરમાં કોણ રોવે છે?બધા ચાલ્યા ગયા તો આ આંખ કોને શોધે છે?
નયનમાંથી વહેતું એ નગર ખાલી થઈ ગયું,તમે આવ્યા નહીં ને આ સફર ખાલી થઈ ગયું.
પલકો ઉપર કોઈ નવી યાદ રોકાય છે,અંદર જઈને આખો આ શ્વાસ ગૂંગળાય છે.
હવામાં રોજ ઊડતી આ રાખ થઈ જાશે,આ આખી જિંદગી પણ એક પાખ થઈ જાશે.
ખૂણે બેસીને કોઈ રડતું લાગે,આ આખું ચોમાસું નડતું લાગે.
ખાલી અરીસામાં કોઈ ચહેરો તૂટે છે,અંદર સળગતો આ નવો વહેમ ખૂટે છે.
અચાનક હાથમાંથી આ સમય સરકી પડે,ને ખાલી આંખમાંથી આ નગર સરકી પડે.
કિનારે જઈને આખી નાવ ડૂબી જાય તો?નગરની વચ્ચે આખું ગામ ડૂબી જાય તો?
રસ્તાઓ બંધ રાખીને ચાલ્યા કરો,આ આંસુ આંખમાં જ પાળ્યા કરો.
હથેળીમાં જ આખી રાત ઓગળી ગઈ,સવારે જાગીને જોયું તો જિંદગી વહી ગઈ.
પાંપણ નમાવીને કોઈ વાત કહી ગયું,આ અંધારા ઘરમાં આખું પૂર વહી ગયું.
કલમ પકડીને બેઠો તો જખમ લખાઈ ગયો,વગર બોલ્યે જ આખો એ કસમ લખાઈ ગયો.
સપનાના આ વહેમો તૂટી ગયા,વફાદારીના એ વચનો છૂટી ગયા.
પથ્થરને પૂછો કે એની પ્યાસ શું છે?આ બંધ બારણાની પાછળ ખાસ શું છે?
હવામાં એક પંખી રોજ ઉડતું રહ્યું,ને પાંખો વગર આખું આભ રડતું રહ્યું.
દીવાઓ ઓલવીને રાત જીવે છે,આ માણસ શ્વાસ વગર ક્યાં સુધી જીવે છે?
કિનારો શોધતા આખા નગર ઓગળી ગયા,અમે તો ઘર રહ્યા ને આ સફર ઓગળી ગયા.
નદીની રેતમાં કોઈ નવું નામ શોધે છે,વિખરાયેલા આ ઘરમાં પોતાનું ગામ શોધે છે.
કાગળ ઉપર લોહીનો ડાઘ દેખાય છે,આ હસતા ચહેરા પાછળ કોઈ ઘાવ દેખાય છે.
અરીસો સામે રાખીને ખુદને છળ્યા અમે,નગરની ભીડમાં પણ એકલા મળ્યા અમે.
શ્વાસના આ દોર પણ હવે તૂટે છે,જિંદગીની આખી આ સફર લૂંટે છે.
ચહેરાઓ બદલીને ફરે છે લોક,આ પાગલ નગરમાં રડે છે લોક.
ફરીથી આ વતનનો ઉંમરો મળે ન મળે,આ વહેતી આંખને કોઈ નવો ચહેરો મળે ન મળે.
પાંપણને સહેજ હવે રડવાનું કહો,આ પાગલ દિલને હવે થંભવાનું કહો.
ગયેલા દિવસો પાછા કદી આવ્યા નથી,આ આંસુ આંખમાં કદી રોકાયા નથી.
અવાજો બંધ થઈ ગયા ને મૌન બોલે છે,આ સળગતા શ્વાસમાં કોઈનું કૌન બોલે છે.
ખાલી હથેળીમાં આખી સફર લખું છું,હું મારા જ વિખરાયેલા ઘરની ખબર લખું છું.
પથ્થર થઈ ગયા એ દિલ ઓગળે,આ અંધારા નગરમાં કોઈ મળે.
નદીને પૂછ કે એનું કિનારો ક્યાં ગયું?આ વહેતા પાણીમાં અમારું તરણું ક્યાં ગયું?
ફરીથી આ વતનનો ઉંમરો મળે ન મળે,આ વહેતી આંખને કોઈ નવો ચહેરો મળે ન મળે.
અવાજો બંધ થઈ ગયા ને મૌન બોલે છે,આ સળગતા શ્વાસમાં કોઈનું કૌન બોલે છે.
ચહેરાઓ બદલીને ફરે છે લોક,આ પાગલ નગરમાં રડે છે લોક.
પાંપણને સહેજ હવે રડવાનું કહો,આ પાગલ દિલને હવે થંભવાનું કહો.
ખાલી હથેળીમાં આખી સફર લખું છું,હું મારા જ વિખરાયેલા ઘરની ખબર લખું છું.
નદીને પૂછ કે એનું કિનારો ક્યાં ગયું?આ વહેતા પાણીમાં અમારું તરણું ક્યાં ગયું?
ગયેલા દિવસો પાછા કદી આવ્યા નથી,આ આંસુ આંખમાં કદી રોકાયા નથી.
પથ્થર થઈ ગયા એ દિલ ઓગળે,આ અંધારા નગરમાં કોઈ મળે.
છેલ્લો આ શ્વાસ પણ હવે છૂટી રહ્યો,આ જિંદગીનો આખો આ ભ્રમ તૂટી રહ્યો.
પકડી રાખેલા એ હાથો છૂટી જાય,સપનાના આખા એ મહેલો તૂટી જાય.
બધી બાજુએથી આ જીવને વણ્યા પછી,અમે પણ ચાલ્યા ગયા બધું ભણ્યા પછી.
નદીને પૂછ કે એનું નગર ક્યાં રહી ગયું?કિનારે જે ઊભું'તું એ શહર ક્યાં રહી ગયું?
તરસ હોઠો પર રાખીને કૂવો જોયા કરે માણસ,ખુદાયી પાસ છે તોયે ખુદો જોયા કરે માણસ.
હવામાં રોજ ઓગળતી સુગંધો આંસુ થઈ જાશે,તું જેને સાચવે છે એ સબંધો આંસુ થઈ જાશે.
પથ્થર ઉપર કોઈ નવું નામ કોતરાય છે,અંદર જઈને આખો જન્મારો શરમાય છે.
અરીસા સામે જઈને તું નવું કોઈ નગર લાવે,ને પાછો ફરે ત્યારે આંખમાં આખી સફર લાવે.
ખાલી હથેળીમાં કોઈ ચહેરો દેખાય છે,આ અંધારા ઘરમાં પણ નવો સૂરજ ઊગાય છે.
કાગળ પર લોહી થઈને આ કલમ વહેતી રહે,જિંદગી આખી અધૂરો એક જ જખમ સહેતી રહે.
ગયેલા દિવસો પાછા કદી લાવ્યા નથી કોઈ,આ વહેતા શ્વાસને રોકી કદી રાખ્યા નથી કોઈ.
અવાજો બંધ રાખીને આ ભીતર બોલતું લાગે,કોઈના મોહમાં આખું જ ચોગાન ડોલતું લાગે.
