નવપ્રસ્થ શહેરમાં અમન પર થયેલા હુમલા પછીનો દિવસ અજીબ રીતે શાંત હતો. બહારથી બધું સામાન્ય લાગતું હતું, પરંતુ શહેરની અંદર એક અજાણી ગૂંજન હતી. લોકો રસ્તા પર ચાલતા હતા, દુકાનો ખુલ્લી હતી, બસો દોડતી હતી, પરંતુ દરેક માણસના મનમાં એક જ પ્રશ્ન હતો આ બધું કેટલું દૂર જશે? આદિત્ય હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં બેઠો હતો અને અમનના રૂમની બહાર લાલ લાઇટ ઝબૂકતી જોઈ રહ્યો હતો. ડોક્ટરોએ કહ્યું હતું કે અમનનો જીવ બચી ગયો છે, પરંતુ તેના માથા પર ગંભીર ઇજા છે. આદિત્યને ખબર હતી કે આ માત્ર એક અકસ્માત નહોતો. આ સ્પષ્ટ સંદેશ હતો જે સત્ય બોલશે, તે જખ્મી થશે.
તે જ સમયે શહેરના બીજા ખૂણે સત્તાના લોકો પોતાની આગળની ચાલ વિચારી રહ્યા હતા. રાઠોડ હવે ગુસ્સાથી ભરાયો હતો. તેને લાગતું હતું કે એક સામાન્ય પત્રકાર તેના વર્ષોથી બનાવેલા સામ્રાજ્યને પડકાર આપી રહ્યો છે. રાઠોડ માટે આ માત્ર રાજકારણ નહોતું, આ અહંકારનો પ્રશ્ન બની ગયો હતો. તેણે રઘુ ટાઇગરને સીધો આદેશ આપ્યો કે શહેરમાં ડર પાછો લાવવો જ પડશે. “લોકોને યાદ અપાવવું પડશે કે અહીં કોણ રાજ કરે છે,” તેણે કહ્યું.
આ પછી નવપ્રસ્થમાં ઘટનાઓ ઝડપથી બદલાવા લાગી. રાત્રે કેટલાક સામાજિક કાર્યકર્તાઓના ઘરો પર દરોડા પડ્યા. તેમને વિદેશી ફંડિંગના આરોપમાં પૂછપરછ માટે બોલાવવામાં આવ્યા. ઘણા લોકો જે અત્યાર સુધી આદિત્યને ગુપ્ત રીતે માહિતી આપતા હતા, અચાનક મૌન થઈ ગયા. ફોન બંધ થઈ ગયા, મેસેજનો જવાબ આવવો બંધ થઈ ગયો. ડર ફરી શહેરમાં ઘૂસી આવ્યો.
પરંતુ આદિત્ય માટે હવે પાછા વળવાનો પ્રશ્ન જ નહોતો. અમન પર હુમલો થયા પછી તેની અંદરનો સંઘર્ષ વધુ મજબૂત બની ગયો હતો. તે જાણતો હતો કે હવે આ લડાઈ માત્ર ભ્રષ્ટાચાર વિશે નથી રહી. હવે આ લડાઈ સત્ય અને ભય વચ્ચેની હતી. તે ફરીથી પોતાના ડેસ્ક પર બેઠો અને પેન્ડ્રાઇવમાં રહેલા ડેટા ખોલવા લાગ્યો. દરેક ફાઇલ એક નવી કહાની કહેતી હતી નકલી ટેન્ડર, શેલ કંપનીઓ, અને રાજકીય ફંડના ગેરકાયદેસર ટ્રાન્સફર.
પણ એક ફાઇલ એવી હતી જે જોઈને આદિત્ય થોડા ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેમાં એક ગુપ્ત રિપોર્ટ હતો જેમાં વિભાન ત્યાગી સામે થયેલા જૂના કેસની આંતરિક નોંધો હતી. તેમાં સ્પષ્ટ લખેલું હતું કે પીડિતાએ પૂરતા પુરાવા આપ્યા હતા, પરંતુ ઉપરથી દબાણ આવતાં કેસ બંધ કરવામાં આવ્યો હતો. આ ફાઇલ વાંચીને આદિત્યને સમજાયું કે શહેરમાં જે અફવાઓ વર્ષોથી ફેલાતી હતી, તે માત્ર અફવા નહોતી.
આ માહિતી તેણે તરત સમીરા સાથે શેર કરી. તેઓ ફરી એકવાર તે જ જૂની કેફેમાં મળ્યા. સમીરાએ ફાઇલ વાંચીને લાંબો શ્વાસ લીધો. “આ બહાર આવ્યું તો તોફાન આવશે,” તેણીએ કહ્યું. “મને ખબર છે,” આદિત્ય બોલ્યો, “પણ કદાચ હવે તોફાન જ જરૂરી છે.”
તે જ દરમિયાન કાવ્યા નાયક પર દબાણ વધુ વધ્યું. તેના કોલેજમાં કેટલાક લોકો ખુલ્લેઆમ તેની સામે બોલવા લાગ્યા. તેને ખોટા આરોપો લગાવ્યા. એક દિવસ તો એવી સ્થિતિ આવી કે કોલેજ મેનેજમેન્ટે તેને થોડા સમય માટે સસ્પેન્ડ કરી દીધી, કારણ કે “કેમ્પસમાં તણાવ વધી રહ્યો હતો.” કાવ્યા માટે આ મોટો ઝટકો હતો. પરંતુ તેની અંદર પણ એક અજબ હિંમત હતી. જ્યારે આદિત્ય તેને મળવા ગયો ત્યારે તેણે સીધું કહ્યું, “જો હું હવે ચુપ રહી જાઉં, તો તેઓ જીતશે.”
આ વચ્ચે શહેરમાં એક બીજી ઘટના બની જે બધું બદલવાની શરૂઆત બની. એક જૂની પાણીની ટાંકી અચાનક તૂટી પડી અને નજીકના વિસ્તારમાં ભારે નુકસાન થયું. સદનસીબે કોઈ જાનહાનિ નહોતી, પરંતુ લોકોનો ગુસ્સો હવે ખુલ્લો થવા લાગ્યો. કારણ કે આ ટાંકી પણ એ જ કંપનીએ બનાવી હતી માલવિયાની.
લોકો હવે જોડાણ જોવા લાગ્યા. પુલ, ટાંકી, કોન્ટ્રાક્ટ, રાજકારણ બધું એક જ ચક્રમાં બંધાયેલું લાગતું હતું. શહેરના કેટલાક યુવાનો સોશિયલ મીડિયા પર ખુલ્લેઆમ ચર્ચા કરવા લાગ્યા. નાના નાના જૂથોમાં લોકો મળીને વાતો કરતા. નવપ્રસ્થમાં પહેલી વાર લાગતું હતું કે ભયની દીવાલમાં નાની તિરાડ પડી છે.
પરંતુ સત્તા માટે આ અસહ્ય હતું. રઘુ ટાઇગરના માણસોએ શહેરમાં વધુ આક્રમક વર્તન શરૂ કર્યું. કેટલાક પત્રકારોને ધમકાવવામાં આવ્યા, કેટલાક કાર્યકર્તાઓને ખોટા કેસમાં ફસાવવામાં આવ્યા. પરંતુ જેટલું દમન વધતું ગયું, એટલું જ સવાલો પણ વધતા ગયા.
એક સાંજ આદિત્ય પોતાના ઓફિસમાં બેઠો હતો ત્યારે તેને ખબર પડી કે અમનને હોશ આવી ગયો છે. તે તરત હોસ્પિટલ દોડી ગયો. અમન હજુ નબળો હતો, પરંતુ તેની આંખોમાં જાગતી ચિંતા સ્પષ્ટ હતી. તેણે ધીમેથી કહ્યું, “તેઓ ડરે છે, આદિત્ય… નહીં તો મારી સાથે આવું ન કરતા.”
આ શબ્દો સાંભળીને આદિત્યને પહેલી વાર સમજાયું કે કદાચ સત્યની લડાઈમાં નાની જીતો પણ મોટી હોય છે. કારણ કે જો સત્તા એટલી બેચેન થઈ ગઈ છે, તો કદાચ તેની પાયો ખરેખર હલવા લાગ્યો છે.
તે રાત્રે શહેર પર ફરી વરસાદ પડવા લાગ્યો. આદિત્ય પોતાના ઘરની બારી પાસે ઉભો રહ્યો. ભીના રસ્તાઓ પર લાઇટના પ્રતિબિંબ ઝળહળતા હતા. તેણે વિચાર્યું કે આ શહેર ક્યારેક કેટલું નિર્દોષ હતું. લોકો એકબીજાની ચિંતા કરતા હતા, તહેવારો સાથે ઉજવતા હતા. પછી ધીમે ધીમે ડર અને પ્રચાર વચ્ચે કંઈક બદલાયું.
પરંતુ હવે કદાચ એક નવી શરૂઆત થવાની હતી.
કારણ કે નવપ્રસ્થમાં લોકો હવે માત્ર સાંભળતા નહોતા તેઓ પૂછવા લાગ્યા હતા.
અને સવાલો એકવાર જન્મે, પછી તેઓ સરળતાથી મરતા નથી.
