રાજકોટનું એ ઉષ્ણ અને જીવંત શહેર… અને એ શહેરમાં પારસ સોસાયટીની એક શાંત ગલી. સવાર પડતાં જ ચકલીનો કલરવ, બપોરે બાળકોની ધમાલ અને સાંજે ઘરોની બારીઓમાંથી આવતો ચા નો સુગંધિત વાસ. એ જ ગલીમાં બે નાનકડાં પગલાં રોજ સાથે દોડતાં પંકજ શાહ અને માલતી દવે.
પારસ સોસાયટીમાં બધા એકબીજાને ઓળખતા. કોઈના ઘરે તહેવાર હોય તો આખી સોસાયટી ખુશી મનાવતી. એ જ માહોલમાં પંકજ અને માલતીનું બાળપણ ખીલી ઊઠ્યું. સ્કૂલમાંથી પાછા આવ્યા પછી બેગ ફેંકી દેતા અને સીધા ગલીમાં મળી જતા. ક્યારેક સાતપથ્થર રમતા, ક્યારેક લુકાછુપી, તો ક્યારેક માટીમાં નાનું ઘર બનાવી “આપણું ઘર” કહીને હસતા.
એક દિવસ વરસાદ પડ્યો હતો. પારસ સોસાયટીની ગલીમાં કાદવ ભરાઈ ગયો. માલતી દોડતી હતી અને અચાનક સરકી પડી. આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. પંકજ તરત દોડી આવ્યો, હાથ આગળ કર્યો અને કહ્યું, “હું છું ને.” માલતીએ એની આંગળીઓ મજબૂતીથી પકડી. એ પળે કાદવ ભૂલી ગઈ, દુઃખ ભૂલી ગઈ. કદાચ એ પળે જ બંનેના દિલમાં નિર્દોષ પ્રીતનો બીજ વવાઈ ગયા.
સમય આગળ વધતો રહ્યો.
રાજકોટના એ જ શહેરમાં બંને મોટા થતા ગયા. સ્કૂલ એક જ, મિત્રો એક જ, રસ્તો એક જ. લોકો કહેતા, “આ બંને તો છૂટા જ નથી પડતા.” અને એ વાત સાચી પણ હતી. જો કોઈ દિવસ માલતી બીમાર પડે અને બહાર ન આવે, તો પંકજની સાંજ અધૂરી રહે. જો પંકજ ક્યાંક બહાર ગયો હોય, તો માલતી ગલીમાં એકલી ઊભી રહી જાય.
કોલેજનો સમય આવ્યો. હવે વાતોમાં થોડી શરમ, નજરોમાં થોડી ઊંડાઈ આવી. એક સાંજ પારસ સોસાયટીના નીમના ઝાડ નીચે બંને બેઠા હતા. પવન હળવો હતો. પંકજે ધીમે કહ્યું, “બાળપણમાં આપણે જે કહ્યું હતું, યાદ છે?” માલતીએ સ્મિત સાથે કહ્યું, “હાથ છોડવાનો નહીં.” પંકજે એની આંગળીઓ પકડી લીધી. એ પકડમાં વિશ્વાસ હતો, સાદાઈ હતી અને આખી જિંદગીની આશા હતી.
પણ જીવન હંમેશા સીધું નથી ચાલતું. પંકજના ઘરે આર્થિક તંગી આવી. જવાબદારીઓ વધતી ગઈ. ઘણી વાર એ થાકી જતો. એ દિવસોમાં માલતી એની શક્તિ બની. “તમે એકલા નથી,” એ હંમેશા કહેતી. “તારો હાથ મારી પાસે છે.” એ શબ્દો પંકજ ને ફરી ઊભો કરી દેતા.
ઘણા પ્રયત્નો પછી બંનેએ પોતાના પરિવારને સમજાવ્યા. પારસ સોસાયટીમાં જ સાદા રીતે લગ્ન થયા. આખી સોસાયટી ખુશ હતી કારણ કે આ પ્રેમ બધાની આંખો સામે ઉગ્યો હતો. એ દિવસ યાદગાર હતો. બે નાનકડા દિલો હવે જીવનસાથી બન્યા.
લગ્ન પછી જીવનનો નવો અધ્યાય શરૂ થયો. થોડા વર્ષો રાજકોટમાં રહ્યા. પછી એક મોટો નિર્ણય આવ્યો. પંકજને દુબઇમાં સારી નોકરીનો મોકો મળ્યો. એ નિર્ણય સરળ નહોતો. રાજકોટ, પારસ સોસાયટી, ઓળખીતું વાતાવરણ બધું છોડવું હતું. માલતીએ એક જ વાક્ય કહ્યું, “તમે જ્યાં, હું ત્યાં.” એ શબ્દોમાં એક અડગ પ્રેમ હતો.
દુબઇ પહોંચ્યા ત્યારે બધું અલગ લાગતું. ઊંચી ઇમારતો, ચમકતી લાઈટો, અજાણ્યા લોકો. શરૂઆતના દિવસોમાં એકલતા અનુભવાતી. પરંતુ રાત્રે બાલ્કનીમાં ઊભા રહીને બંને રાજકોટની યાદો તાજી કરતા. “પારસ સોસાયટી યાદ આવે છે?” માલતી પૂછતી. પંકજ હસીને કહેતો, “યાદ તો આવે, પણ તું છે એટલે અહીં પણ ઘર લાગે.”
ધીમે ધીમે બંનેએ દુબઇમાં પોતાની દુનિયા બનાવી. મહેનત કરી, સપના સાકાર કર્યા. પણ દરેક ખુશી પાછળ રાજકોટનું બાળપણ ઝળહળતું રહ્યું. રજા મળે ત્યારે બંને દરિયાકાંઠે જતા. સૂર્યાસ્ત જોતા અને જૂના દિવસો યાદ કરતા. “યાદ છે, કાદવમાં પડી હતી હું?” માલતી હસીને કહેતી. પંકજ હળવે જવાબ આપતો, “અને મેં કહ્યું હતું હું છું ને.”
વર્ષો વહી ગયા. વાળમાં ચાંદી આવી. બાળકો મોટા થઈ ગયા. હવે દુબઇની એ જ બાલ્કનીમાં સાંજે બે વૃદ્ધ આત્માઓ બેસતા. હાથમાં ચા અને હાથમાં હાથ. ક્યારેક શાંતિથી, ક્યારેક સ્મિત સાથે.
એક દિવસ માલતી ચાલતાં ચાલતાં થાકી ગઈ. પગ ધીમા પડી ગયા. પંકજ તરત એની બાજુમાં આવ્યો. “મારો હાથ પકડી લે.” એણે મજબૂતીથી પકડી લીધો. એ પકડ હવે નરમ હતી, પણ પ્રેમ પહેલા જેટલો જ ઊંડો.
માલતીએ ધીમેથી પૂછ્યું, “પંકજ, આપણે સાચે બાળપણનું વચન નિભાવ્યું ને?”
પંકજની આંખોમાં ભીની ચમક આવી. “રાજકોટની પારસ સોસાયટીથી લઈને દુબઇ સુધી એક પણ દિવસ હાથ છોડ્યો છે?”
માલતી સ્મિતી. એ સ્મિતમાં આખી જિંદગી હતી. બાળપણની ગલી, યુવાનીના સપના, લગ્નનો દિવસ, દુબઇની મહેનત, અને વૃદ્ધાવસ્થાની શાંતિ.
એક વરસાદી રાત્રે બંને બારી પાસે ઊભા હતા. બહાર વરસાદ વરસતો હતો જેમ ક્યારેક રાજકોટમાં વરસતો હતો. પંકજે ફરી એકવાર એ જ શબ્દો કહ્યા, “હું છું ને.” માલતીએ આંખો બંધ કરી અને એની ખભા પર માથું ટેકાવ્યું.
પ્રેમ માટે જગ્યા મહત્વની નથી. રાજકોટ હોય કે દુબઇ, નાની સોસાયટી હોય કે ઊંચી ઇમારત જો દિલમાં સાથ હોય તો દરેક જગ્યા ઘર બની જાય. પંકજ શાહ અને માલતી દવેની કથા એ સાબિત કરે છે કે સાચો પ્રેમ શોરથી નહીં, પણ શાંતિથી જીવે છે.
બાળપણની પારસ સોસાયટીની ગલીમાં શરૂ થયેલો સફર, દુબઇની બાલ્કનીમાં આવીને પણ અટક્યો નહીં. કારણ કે પ્રેમ કોઈ અંત નથી શોધતો એ તો ફક્ત હાથમાં હાથ શોધે છે.
અને તેમની આખી જિંદગીનું સાર એક જ હતું બાળપણમાં આપેલું વચન,અને વૃદ્ધાવસ્થામાં પણ એ જ હાથમાં હાથ.
આ પ્રેમ કથા કોઈ પરીઓની વાર્તા નથી.
આ બે સામાન્ય દિલોની અસામાન્ય નિષ્ઠા છે.
કારણ કે સાચો પ્રેમ શોરથી નથી જીવતો,
એ શાંતિથી જીવે છે.
બાળપણની ગલીથી શરૂ થયેલો એ સફર,
પ્રૌઢાવસ્થાની સાંજ સુધી પહોંચ્યો.
અને અંતે ફક્ત એક જ સત્ય રહી ગયું
“કોઈને મેળવવું જ પ્રેમ નથી,
જીવનભર હાથ પકડીને ચાલવું એ જ સાચો પ્રેમ છે.”
બાળપણની ગલીમાં મળ્યા હતા,
માટીના ઘર બનાવ્યા હતા,
નાનકડા હાથમાં હાથ ધરી,
જીવનભર ચાલવાના સપના જોયા હતા.
વરસાદમાં ભીંજાયા સાથે,
સૂરજમાં હસ્યા સાથે,
નાદાન દિલે વચન આપ્યું,
“છૂટશું નહીં ક્યારેય એકબીજા થી સાથે.”
યૌવન આવ્યું, સમય બદલાયો,
પણ પ્રેમનો રંગ ન ફિક્કો થયો,
હાથમાં હાથ મજબૂત પકડ્યો,
દરેક સંઘર્ષે દિલ વધુ જોડ્યો.
ઘરની ચિંતા, બાળકોની વાતો,
હાસ્ય અને આંસુની રાતો,
દરેક વળાંક પર સાથ નિભાવ્યો,
એકબીજાની સાથે જીવ્યાં દિવસ-રાતો.
વર્ષો વહી ગયા શાંતિથી,
વાળ સફેદ થયા ધીમેથી,
પણ હાથ હજુ એ જ રીતે જોડાયેલા,
જેમ બાળપણની પ્રીત હતી હૃદયથી.
હવે વૃદ્ધાવસ્થાની સાંજ છે,
આંખોમાં યાદોની આજ છે,
બે કાંપતા હાથ આજે પણ કહે
“તું સાથે છે એટલે જ જીવન રાજ છે.”
સપના જે ગલીમાં જોયા હતા,
એ સાકાર આજે થાય છે,
બાળપણથી વૃદ્ધાવસ્થા સુધી,
પ્રેમ એ જ રીતે સાથ નિભાવે છે.
https://www.instagram.com/reel/DUu2j0qicoq/?igsh=cGQ5YTM4eGw5bWU5
