આ વાર્તા "દાંડીકૂચ" પર કેન્દ્રિત છે, જેમાં મહાત્મા ગાંધીે ૧૨ માર્ચ, ૧૯૩૦ના રોજ ૭૯ સાપાળીઓ સાથે દાંડીકૂચ શરૂ કરવાનો નિર્ણય લીધો હતો. આ કૂચના પૂર્વે, ગાંધીજીે સાબરમતી આશ્રમમાં અંતિમ ભાષણ આપ્યું, જેમાં તેમણે જણાવ્યું કે આ તેમના જીવનનું અંતિમ ભાષણ હોઈ શકે છે. તેમણે પોતાની બાતચીતમાં શાંતિ, સ્વતંત્રતા અને ત્યાગના મુદ્દાઓને ઉઠાવ્યો. ગાંધીજીે આ કૂચને 'ધર્મયાત્રા' ગણાવી, કારણ કે તે રાજકીય હેતુઓ માટે નહીં, પરંતુ માનવજાતની મુક્તિ માટે હતી. તેમણે જણાવ્યું હતું કે રાજકારણમાં ધર્મનો અભાવ મડદું છે અને જ્યાં રાજ્યનો મોહ ન હોય, ત્યાં હેતુઓ સિદ્ધ થાય છે. વાર્તાની અંતમાં આજેના યુવા પેઢીની વિચારધારા અને ગાંધીની સાંસ્કૃતિક વારસાને લઈને ચર્ચા કરવામાં આવી છે, જેમાં યુવાનોને ગાંધીનો માર્ગ ગમતો નથી અને તેઓ આવતીકાલના સંબંધમાં તેના વિચારોને અપડેટેડ નથી માનતા. આ રીતે, વાર્તા દાંડીકૂચની મહત્વતા અને આજના યુવાનોના વિચારધારા વચ્ચેના વિસંગતતાને સ્પષ્ટ કરે છે.

Kandarp Patel દ્વારા ગુજરાતી મેગેઝિન

Writen by Kandarp Patel

Category મેગેઝિન