એક નગરના સેનાપતિએ સંતના સમક્ષ નરક અને સ્વર્ગ વિશે પ્રશ્ન કર્યો. સંતે પહેલા સેનાપતિનો પરિચય માગ્યો. સેનાપતિએ ગર્વથી પોતાના સત્તાનો ઉલ્લેખ કર્યો, જેને સાંભળીને સંતે તેને ભિખારી સમાન આક્ષેપ કર્યો. સેનાપતિ ક્રોધમાં આવી ગયો અને તલવાર કાઢી, નિકટમાં આવેલા વૃક્ષની ડાળીઓ કાપી નાખી. સંતે આ કાર્યને નરક સમાન ગણાવીને સેનાપતિને સમજાવ્યું કે તેણે અહમના કારણે ગુસ્સામાં આવીને નરકનું સર્જન કર્યું. સેનાપતિએ પોતાની ભૂલને સ્વીકાર્યું અને માફી માગી. સંતે ઉદારતાથી કહ્યું કે તે સ્વર્ગ અને નરક વિશે નથી જાણતો, પરંતુ સેનાપતિે ક્ષમા માંગીને જે કાર્ય કર્યું તે સારું હતું. કથાનું મુખ્ય મુદ્દું છે કે ક્રોધ માનવ મનમાં સળગતી આગ જેવું છે, જે પહેલા વ્યક્તિને જ વારંવાર દુઃખી કરે છે. ક્રોધની અનેક સ્થિતિઓ હોય છે, અને જો તે નિયંત્રિત હોય તો જ યોગ્ય છે, નહીં તો તે નુકસાનકારક બની શકે છે.

Pravina Mahyavanshi દ્વારા ગુજરાતી મેગેઝિન

Writen by Pravina Mahyavanshi

Category મેગેઝિન