વર્ણન

તક્ષશિલાની ધરતી પર પાંચમી રાત્રિનો ઉદય રક્તવર્ણ આકાશ સાથે થયો. મહેલના ચોકમાં થયેલા ધડાકાએ માત્ર પથ્થરોને જ નહીં, પણ વર્ષો જૂના વિશ્વાસને પણ હચમચાવી દીધો હતો. ધુમાડાના ગોટેગોટા વચ્ચે સૂર્યપ્રતાપ અને રુદ્રદત્તની તલવારો વીજળીની જેમ ટકરાઈ રહી હતી. લોખંડ સાથે લોખંડના ઘર્ષણથી નીકળતા તણખલા અંધકારમાં ભયાનક દ્રશ્ય સર્જતા હતા."સૂર્ય! સાચવજે!" ચંદ્રપ્રકાશે બૂમ પાડી, કારણ કે રુદ્રદત્તની પાછળથી બે કાલકેય સૈનિકો ધસી આવ્યા હતા.ચંદ્રપ્રકાશે પોતાની સ્ફૂર્તિ બતાવી; એક પળના પણ વિલંબ વગર તેણે ઢાલ વડે રુદ્રદત્તના વારને રોક્યો અને સૂર્યપ્રતાપને રસ્તો કરી આપ્યો. સૂર્યપ્રતાપની તલવાર રુદ્રદત્તના ખભાને ચીરી ગઈ. રુદ્રદત્ત કણસતો નીચે પડ્યો, પણ તેના મુખ પર હજુ પણ એક કરુણ