પ્રોફેસર પોતાના પગની પાસે કોફી પી રહ્યા હતા, જ્યારે બારીમાંથી પથરાતો તડકો તેમને પ્રકાશિત કરી રહ્યો હતો. પ્રોફેસર જ્ઞાનભર્યા અને મૃદુ સ્વભાવમાં હતા, પરંતુ તેમની યાદદાસ્તમાં ખામી આવી ગઈ હતી. જ્યારે તેમના નમ્ર દિકરીએ કોફી બનાવવાની વાત કરી, ત્યારે પ્રોફેસરે ભૂલ ન કરી અને તેમને વખાણ્યું. અચાનક, એક સવાલ ઉઠ્યો કે તેમણે ઇન્દ્રગઢમાં કેમેરો કેવી રીતે પહોંચાડ્યો, જે પ્રોફેસર માટે અનઅપેક્ષિત હતું. જે સમયે પ્રોફેસર ઇન્દ્રગઢ વિશે વિચારી રહ્યા હતા, ત્યારે તેમની દિકરીએ યાદ અપાવ્યું કે આ ઉંમરે ભુલવું સામાન્ય છે, પરંતુ કેટલીક યાદો એવા હોય છે જે કદી ભૂલાઈ શકતી નથી. જ્યારે પ્રોફેસરે "વીરસીંહ જોગી" નામ બોલ્યું, ત્યારે બધાં આશ્ચર્યમાં પડી ગયા. દિકરીએ આશ્ચર્ય સાથે પુછ્યું કે શું પ્રોફેસર તેના દાદાને ઓળખે છે. આ ક્ષણમાં, યાદો અને સંબંધોનું એક નવો તાણ ઉભું થયું, જે બધાને એકબીજાની સાથે જોડે છે.

Praveen Pithadiya દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Praveen Pithadiya

Category ફિક્શન વાર્તા