એક સાધુને એક માણસે એક હઝાર સોનાના સિક્કા ભરેલી થેલી આપી, અને સાધુને કહ્યું કે આ ધન યોગ્ય રીતે વાપરવા માટે છે. સાધુએ ભાઈને જણાવ્યું કે તે પોતાના ધનની વાપરવા માટે સ્વતંત્ર છે, પરંતુ માણસે insisted કર્યો કે સાધુને વધુ સારો ખ્યાલ છે. સાધુએ ત્યાર બાદ પોતાના સેવકને કહ્યું કે આ ધન સૌથી ગરીબ માણસને આપવાથી વધુ યોગ્ય કંઈ નથી. સેવક ધન લઈને નીકળી ગયો, પરંતુ બપોર સુધી કોઈ ગરીબ ન મળ્યો. ત્યારે એક રાજાની સવારી આવી, અને સેવકે રાજાને સોનાના સિક્કાની થેલી આપી. રાજાએ કહ્યું કે તેમને ધન અને અન્નના ભંડાર છે, તેથી તેમણે સાધુનું ધન ન લેવા નું કહીને આપવાનું માન્યું. પરંતુ સેવકે કહ્યું કે રાજા, તમે હજી પણ લાલસા રાખતા હો તો તમે સૌથી વધુ ગરીબ છો. આ કથા દર્શાવે છે કે ગરીબીની વ્યાખ્યા ભૌતિક અને જ્ઞાનના સ્તરે થઈ શકે છે. આજની દુનિયામાં, અમીર એ છે જેમણે માલમસાલા અને સુવિધાઓ છે, અને ગરીબ એ છે જેમણે જીવનની બેદરકારી અને દુઃખમાં જીવવું પડે છે. માનવ જીવનનો સાચો આનંદ મેળવવા માટે, ઊંચી આશાઓ અને ધનવત્તા જરૂરી નથી, પરંતુ અનુભવો અને સંતોષ મહત્વ ધરાવે છે. આથી, સમાજમાં ગરીબ લોકોની દ્રષ્ટિ બદલવાની જરૂર છે, અને તેમને શિક્ષણ અને કૌશલ્યમાં જાગૃત કરવાની જરૂર છે, જેથી તેઓ પોતાની ક્ષમતાઓને ઓળખી શકે.

Manthan Patel દ્વારા ગુજરાતી મેગેઝિન

Writen by Manthan Patel

Category મેગેઝિન