આ વાર્તામાં એક વ્યક્તિ પોતાના પ્રેમ અને સંબંધના અનુભવોને વ્યક્ત કરે છે. તેઓ કહે છે કે શરૂઆતમાં તેમને માત્ર મિત્રતા કરવાની ઈચ્છા હતી, પરંતુ ધીરે ધીરે તેઓને પ્રેમ થઈ ગયો. તેઓ જાણે છે કે લાગણીઓ ટૂંકા સમય માટે હોય છે અને ભુલાઈ પણ જાય છે, પરંતુ તેમના મનમાં છે કે તેઓને એકબીજાને ભૂલવું પડશે. તેઓના પ્રેમમાં કોઈ અપેક્ષા નહોતી, અને તેમની નિર્દોષ લાગણીઓથી પ્રભાવિત થઈને લેખક ભાવના અને લાગણીઓમાં તણાઈ જાય છે. તેઓએ પોતાની મર્યાદાઓને સ્વિકાર્યું છે અને પ્રેમમાં છૂટા પડવાનો પણ એક ભાગ માનતા હોય છે. અંતે, તેઓ દૂર રહીને પણ એક બીજાની ખુશીને મહત્વ આપે છે, પરંતુ લાગણીઓના પ્રવાહમાં તણાવમાં છે કે પાછા ફરવાનો રસ્તો દેખાતો નથી.

Nelson Parmar દ્વારા ગુજરાતી પત્ર

Writen by Nelson Parmar

Category પત્ર