આ વાર્તા ભગવાન મહાવીરના સમયની છે, જેમાં ચિત્તના ભાવની મહત્તા દર્શાવાઈ છે. મહાવીર રાજગૃહમાં પોતાના શિષ્યો સાથે પધર્યા ત્યારે મહારાજ શ્રેણિક તેમને વંદવા માટે આવ્યા. શ્રેણિકની સવારીમાં બે સિપાહી હતા: સુમુખ, જે મનોહર વાણી બોલે, અને દુર્મુખ, જે હંમેશા નકારાત્મક વિચારો રાખે છે. પ્રસન્નચંદ્ર રાજાની કઠોર તપશ્ચર્યા જોઈને સુમુખે તેમની પ્રશંસા કરી, પરંતુ દુર્મુખે તેમને નકાર્યું, કહ્યુ કે રાજાની જવાબદારી અને તેમના દુષ્ટ મંત્રીઓ વિશેની વાતોનું ઉલ્લેખ કર્યું. મહારાજ શ્રેણિકે પ્રસન્નચંદ્રને વંદન કર્યું, પરંતુ પ્રસન્નચંદ્રના મનમાં મંત્રીઓના દાગબાજી વિશેના વિચારો આવી ગયા, જે તેમને બેઠા તળાવમાં ખોલી નાખી રહ્યા હતા. શ્રેણિકે ભગવાન મહાવીરને પૂછ્યું કે જો પ્રસન્નચંદ્રનું આ સમયે મૃત્યુ થાય તો તેમની ગતિ શું થશે. ભગવાને કહ્યું કે તેઓ સાતમા નરકમાં જશે, જેના કારણે શ્રેણિક આશ્ચર્યમાં પડી ગયા. થોડા સમય પછી, જ્યારે શ્રેણિકે ફરીથી પુછ્યું, ત્યારે ભગવાને કહ્યું કે તેઓ ઉત્તમ દેવગતિને જશે. ભગવાને સમજાવ્યું કે પહેલાં જ્યારે શ્રેણિકે પુછ્યું ત્યારે પ્રસન્નચંદ્ર દુર્મુખની વાતોથી ક્રોધમાં હતા, પરંતુ હવે તેમણે આત્માને શાંતિ આપી છે. આ વાર્તા દર્શાવે છે કે ચિત્તના ભાવ અને વિચારો વ્યક્તિના કર્મ અને ગતિને અસર કરે છે.

shreyansh દ્વારા ગુજરાતી આધ્યાત્મિક વાર્તાઓ

Writen by shreyansh

Category આધ્યાત્મિક વાર્તાઓ