"કુરબાનીની કથાઓ"માં ઝવેરચંદ મેઘાણીનું વિધાન છે કે, આ વાર્તા લગભગ અઢી હજાર વર્ષ જૂની છે. મગધ દેશના રાજા બિમ્બીસારે ભગવાન બુદ્ધને વિનંતી કરી કે, જો તેમને ભગવાનના નખની એક કણી મળે, તો તેમને ખૂબ આનંદ મળશે. બુદ્ધે તેની વિનંતી પર હસીને પૂછ્યું કે, તે કણી મેળવવા માટે તે શું ઇચ્છે છે. બિમ્બીસારે જવાબ આપ્યો કે, તે અહિંસા અને સત્ય માટે આત્મસમર્પણનો સંદેશ ફેલાવવા માગે છે. બિમ્બીસારે એ નખની કણીને દાટીને એક સુંદર સ્તૂપનું નિર્માણ કરાવ્યું. આ સ્તૂપની આસપાસ કારીગરોએ બારીક નકશી કરી, જે દ્રષ્ટિમાં અતિ જલદી બોલી ઊઠશે એવી લાગણી આપતી હતી. દરરોજ સાંજના સમયે રાજા અને રાજમહેલની બધી મહિલાઓ પૂજા કરવા માટે એકઠા થતી હતી, અને સ્તૂપની આસપાસ ફૂલો અને દીવાઓના પ્રકાશમાં સુંદરતા ઊભી થતી હતી. વર્ષો પછી, બિમ્બીસારનું મૃત્યુ થાય છે અને યુવરાજ અજાતશત્રુ સિંહાસન પર બેસે છે. તે બ્રાહ્મણધર્મના ભક્તો દ્વારા નગરીમાં હિંસા ફેલાવવાની પરિસ્થિતિ સર્જે છે. રાજા દ્વારા આદેશ આપવામાં આવે છે કે, પૂજાના ત્રણ પાત્રો સિવાય બીજાને કોઈ પૂજા કરતો જોવા મળે, તો તે મૃત્યુ પામશે. આ દરમિયાન, એક દાસી, જેનું નામ શ્રીમતી હતું, રોજ સાંજમાં પૂજા માટે જતી હતી, અને તે બુદ્ધના નામનો જપ કરતી હતી. તે દાસી કોઈ ભય અનુભવે છે કે નહીં, તે એક મહત્વપૂર્ણ મુદ્દો છે, કારણ કે તે જાણતી નથી કે નગરીની પરિસ્થિતિના કારણે તે શંકામાં છે. આ વાર્તા ધર્મ, અહિંસા અને માનવીય મૂલ્યોના સંદેશ સાથે સંકળાયેલી છે.

Zaverchand Meghani દ્વારા ગુજરાતી પ્રેરક કથા

Writen by Zaverchand Meghani

Category પ્રેરક કથા