કબીર પોતાની માતાને લખેલા પત્રમાં પોતાની લાગણીઓ વ્યક્ત કરે છે, જેમાં તે દુનિયાની નકારાત્મકતા અને એકલાપણાની અનુભૂતિ કરે છે. તે કહે છે કે વિશ્વ તેના માટે દુશ્મન બની ગયું છે અને તે માતાના નમ્ર અને પ્રેમાળ ખોળામાં જવા માટે આતુર છે. તે પોતાની બીક અને ડરનો ઉલ્લેખ કરે છે, જે તેને શિયાળાની ઠંડી રાતમાં વધુ અનુભવાય છે. મમતા, કબીરની સાથી, તેની લાગણીઓથી ગંભીર છે. તે કબીરને પૂછે છે કે તે શું વિચારે છે અને કબીર તેના દુખને સમજવા માટે સંઘર્ષ કરે છે. તેઓ વચ્ચેની વાતચીતમાં, મમતા કબીરની નવી નાવેલ વિશે ચર્ચા કરે છે, જેની ઉત્સુકતાથી કબીરનો મનોબળ વધે છે. જ્યારે રાતના સમયે કબીર મમતાને ઊંઘવા માટે બોલાવે છે, ત્યારે મમતા કબીરના અંતરમાં છૂપાયેલા દુખને સમજી લેતી નથી. તે કબીરને પૂછે છે કે ક્યું દુઃખ છે જે તેને ઘેરી રાખે છે, જે તેમની વચ્ચેની ઊંડાઈ અને લાગણી દર્શાવે છે. આ વાર્તા પ્રેમ, એકલાપણો, અને માનસિક સંઘર્ષની છે, જેમાં બંને પાત્રો પોતાના લાગણીઓ અને વિચારોની શોધમાં છે.

Vijay Varagiya દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by Vijay Varagiya

Category વાર્તા