સ્વયમ અને રચીત બે નજીકના મિત્રો હતા, જેણે શાળામાં સાથે અભ્યાસ કર્યો હતો. સ્વયમના પિતા ફેક્ટરીના માલિક હતા, જ્યારે રચીતના પિતા રીક્ષા ચલાવતા હતા. રચીતના પિતાની તબીયત ખરાબ થતાં, તેને અને તેની બહેનને શિક્ષણ છુટી ગયું અને તેમને મિશ્રણમાં રહેવું પડ્યું. સમય પસાર થાય છે અને બંને મિત્રો એકબીજાને ભૂલી ગયા. અનેક વર્ષો પછી, સ્વયમ એક દિવસ અલકાપુરીમાં પસાર થઈ રહ્યો હતો, ત્યારે તેણે એક વ્યક્તિને ટોળે ઘેરાયેલા જોયા. તે વ્યક્તિને બચાવ્યા પછી, સ્વયમને સમજાયું કે તે વ્યક્તિ તેના જૂના મિત્ર રચીત છે. સ્વયમે તેની ઓળખ આપી અને બંને વચ્ચે વાતચીત શરૂ થઈ. સ્વયમ રચીતની હાલત વિશે જાણીને દુખી થયો અને તેને મદદ કરવાનો નિર્ણય કર્યો. બન્ને મિત્રો પછી હોટલમાં ગયા અને સ્વયમે રચીતને તેના પરિવારના હાલ વિશે પૂછ્યું. જ્યારે રચીતે પોતાના પરિવારની મુશ્કેલીઓ જણાવી, ત્યારે સ્વયમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે અને રચીતે તેમના ઘરને જવા માટે નિકળ્યા, જ્યાં રચીતના પરિવારજનો તેમની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. સ્વયમએ રાંધણખોરમાંથી જમણવાર લાવવાનો વચન આપ્યું જેથી બંને ફેમિલી માટે મદદરૂપ થઈ શકે.

Siddharth Maniyar દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by Siddharth Maniyar

Category વાર્તા