લોકો કહે છે કે પૈસાથી બધું ખરીદી શકાય છે...પણ શું કોઈનું સુખ પણ ભાડે લઈ શકાય?અધ્યાય ૧અમદાવાદમાં રહેતી ૨૮ કાવ્યા એક સામાન્ય યુવતી હતી. નોકરી કરતી, માતા-પિતાની જવાબદારી સંભાળતી અને પોતાના નાના-નાના સપનાઓ સાથે જીવતી. તેના પિતા કિડનીની ગંભીર બીમારીથી પીડાતા હતા અને દર મહિને લાખો રૂપિયાના ખર્ચ સામે આખું કુટુંબ લાચાર બની જતું.એક દિવસ ઓફિસમાં તેને એક અજાણ્યો ઈ-મેલ આવ્યો. તમારે માત્ર એક વર્ષ માટે એક પરિવારની દીકરી બનીને રહેવાનું છે. બદલામાં તમને ₹૧ કરોડ મળશે. કાવ્યાને લાગ્યું કે આ કોઈ છેતરપિંડી હશે. તેણે ઈ-મેલ અવગણ્યો.પણ બીજા દિવસે એ જ ઓફર ફરી આવી. આ વખતે સાથે એક સરનામું અને એક ...વધુ વાંચો

અધ્યાય ૨આખી રાત કાવ્યા પથારીમાં પડખાં ફેરવતી રહી. ફોટો, હોસ્પિટલની તારીખ અને અજાણ્યા વ્યક્તિનો સંદેશ—આ બધું તેના મનમાં સતત રહ્યું હતું.સવારે તેણે નક્કી કરી લીધું.“આજે હું સત્ય શોધીને જ રહીશ.”તે ફોટામાં દેખાતી હોસ્પિટલનું નામ ધ્યાનથી વાંચવા લાગી. અક્ષરો ઝાંખા થઈ ગયા હતા, છતાં એક નામ સ્પષ્ટ દેખાતું હતું—“શાંતિ જીવન હોસ્પિટલ.”કાવ્યા સીધી ત્યાં પહોંચી.હવે તે હોસ્પિટલ પહેલાની જેવી નહોતી. જૂની ઇમારતનો મોટો ભાગ તોડી નાખવામાં આવ્યો હતો અને તેની જગ્યાએ નવી બિલ્ડિંગ ઊભી થઈ હતી. રિસેપ્શન પર બેઠેલી યુવતીએ કહ્યું,“1998ના રેકોર્ડ? મેડમ, એ બધા તો સ્ટોરરૂમમાં હશે. એટલા જૂના રેકોર્ડ સરળતાથી મળતા નથી.”કાવ્યાએ વિનંતી કરી.“મહેરબાની કરીને એક વાર તપાસી આપો. ...વધુ વાંચો

અધ્યાય ૩હવેલીની બહાર એમ્બ્યુલન્સ ઊભી હતી. પોલીસની બે ગાડીઓ પણ આવી ગઈ હતી. આખું વાતાવરણ ગમગીન હતું.કાવ્યા અને અર્જુન અંદર પહોંચ્યા.શારદાબેનને હોસ્પિટલ લઈ જવાની તૈયારી ચાલી રહી હતી. તેમના માથા પર પટ્ટી બંધાયેલી હતી અને હાથમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું.જગદીશભાઈ કાવ્યાને જોઈને રડી પડ્યા."દીકરી... અમે હવે વધુ સમય સુધી સત્ય છુપાવી શકીશું નહીં."કાવ્યા તેમની પાસે બેઠી."મને બધું જાણવું છે. કૃપા કરીને હવે કંઈ છુપાવશો નહીં."શારદાબેને કાવ્યાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.તેમની આંખોમાં પસ્તાવો હતો."આજે જે કંઈ કહું છું, એ સાંભળ્યા પછી કદાચ તું અમને ક્યારેય માફ નહીં કરે..."રૂમમાં સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.---"અઠ્ઠાવીસ વર્ષ પહેલાં...""અમારી દીકરી આર્યાનો જન્મ થવાનો હતો. એ ...વધુ વાંચો