સાંજનો સમય હતો અને સુરતના વ્યસ્ત વીઆઈપી રોડ પર ધીમી-ધીમી વરસાદી સરભરા ચાલી રહી હતી. કેફેની આછકલી લાઇટ્સ અને બેકગ્રાઉન્ડમાં વાગતા સોફ્ટ મ્યુઝિક વચ્ચે આરવ અને નિશા સામસામે બેઠા હતા. બંનેના ચહેરા પર એક અજીબ તણાવ અને ગભરાટ સ્પષ્ટ વર્તાઈ રહ્યો હતો. છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી બંને એકબીજાના ગાઢ પ્રેમમાં હતા, એકબીજાના સુખ-દુઃખના સાથી હતા, પણ આજની સાંજ તેમના સંબંધોમાં કંઈક અલગ જ ભયાનક રહસ્ય લઈને આવી હતી.નિશાના હાથ ધ્રૂજ રહ્યા હતા. તેણે ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકતા ધીમા અને કાંપતા અવાજે કહ્યું, "આરવ, આપણે હવે આ શહેરમાં એક ક્ષણ પણ રોકાવું સુરક્ષિત નથી. આપણે ગમે તેમ કરીને અહીંથી ભાગી જવું