દિવાળીની રાત હતી. આખું અમદાવાદ રોશનીથી ઝળહળતું હતું. આકાશમાં રંગબેરંગી ફટાકડા ફૂટી રહ્યા હતા, પણ ગ્રીનવૂડ સોસાયટીના એક ખૂણામાં આવેલા નાના ક્વોર્ટરમાં માત્ર એક ટેબલ લેમ્પનો ઝાંખો પ્રકાશ હતો. નિયતિ કૉલેજના છેલ્લા સેમેસ્ટરના પુસ્તકોમાં ડૂબેલી હતી. તે ભણવામાં આખા કૉલેજની ટોપર હતી, પણ તેનું નસીબ આર્થિક તકલીફોથી ઘેરાયેલું હતું. નાનપણમાં પિતાને ગુમાવ્યા બાદ, તેની માતા શારદાબહેને લોકોના ઘરોમાં રસોઈ બનાવીને અને સરકારી સ્કોલરશિપના ટેકે તેને અહીં સુધી પહોંચાડી હતી. નિયતિ જેટલી હોંશિયાર હતી, તેટલી જ તે ખુદ્દાર હતી. કોઈની દયા કે મદદ સ્વીકારવી તેના આત્મસન્માનની વિરુદ્ધ હતું.બરાબર એ જ સમયે રૂમનો દરવાજો ધકેલીને તેની પાકી મિત્ર કાવ્યા અંદર આવી. તે