અક્ષય એક મધ્યમવર્ગીય આઈટી (IT) પ્રોફેશનલ હતો. બેંગલુરુ જેવા મોટા શહેરમાં તે અને તેની પત્ની કાવ્યા, એક નાનકડા વન-બીએચકે ફ્લેટમાં રહેતા હતા. ફ્લેટ ચોથા માળે હતો, પણ તેની આસપાસ મોટી ઇમારતો એટલી નજીક હતી કે ઘરમાં ક્યારેય સૂર્યપ્રકાશ કે તાજી હવા આવતી નહીં. ઘરની મુખ્ય દીવાલ સામે માત્ર બીજી ઇમારતની કાળી, સિમેન્ટની દીવાલ જ દેખાતી.આધુનિક ગૂંગળામણ દિવસભર લેપટોપ સામે બેસીને કામ કરવું અને સાંજે આ બંધ, અંધારાવાળા રૂમમાં આવી જવું—અક્ષય અને કાવ્યાનું જીવન જાણે મશીન જેવું થઈ ગયું હતું. આ ભૌતિક દીવાલો તેમના મનને પણ ગૂંગળાવી રહી હતી. એક સાંજે કાવ્યાએ થાકીને અક્ષયને કહ્યું, "આપણે આટલી કમાણી કરીએ છીએ, પણ આપણા