સવારનો ખુશનુમા સમય હતો. ઘરમાં ગૂંજેલી શરણાઈઓની મધુર સુરાવલી હજુય જાણે હવામાં તરતી હતી, પણ રાતની રોનક અને ચહલપહલ હવે ધીમે ધીમે ઓસરી ચૂકી હતી. દીવાલો પર લટકતી દીવડાઓની લડીઓ ઝાંખી પડી ગઈ હતી અને આંગણામાં વેરાયેલાં ગુલાબનાં ફૂલો એ વાતની સાક્ષી પૂરતાં હતાં કે ગઈકાલે અહીં એક મોટો મહોત્સવ યોજાયો હતો - એક લગ્ન.
અધૂરા શ્વાસ - ભાગ ૧
સવારનો ખુશનુમા સમય હતો. ઘરમાં ગૂંજેલી શરણાઈઓની મધુર સુરાવલી હજુય જાણે હવામાં તરતી હતી, પણ રાતની રોનક અને ચહલપહલ ધીમે ધીમે ઓસરી ચૂકી હતી. દીવાલો પર લટકતી દીવડાઓની લડીઓ ઝાંખી પડી ગઈ હતી અને આંગણામાં વેરાયેલાં ગુલાબનાં ફૂલો એ વાતની સાક્ષી પૂરતાં હતાં કે ગઈકાલે અહીં એક મોટો મહોત્સવ યોજાયો હતો - એક લગ્ન. અભય બારી પાસે ઊભો હતો. સવારનો કુમળો તડકો એના ચહેરા પર પથરાઈ રહ્યો હતો, પણ એના અંતરમાં એક અજબ પ્રકારની શૂન્યતા અને શીતળતા વ્યાપેલી હતી. એણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને નીચે સૂમસામ આંગણા તરફ જોયું. મહેમાનો વિદાય લઈ ચૂક્યા હતા, સગાં-સંબંધીઓ પોતાના ઘરે પરત ફરી ...વધુ વાંચો
અધૂરા શ્વાસ - ભાગ ૨
અધૂરા શ્વાસ - ભાગ ૨ બીજી સવારે ઘરમાં નિત્યક્રમ શરૂ થયો, પણ વાતાવરણમાં એક કડવાશ ભરેલું મૌન છવાયેલું હતું. બા ચૂપચાપ ચા બનાવી રહ્યાં હતાં. અભયે આવીને મદદ કરવાનું કહ્યું તો બાએ આંસુ છુપાવી કહ્યું, “ના દીકરા, તું ઓફિસ માટે તૈયાર થઈ જા.” રૂમમાં સિયા સૂટ પહેરીને મોબાઈલની ખાલી સ્ક્રીન સામે તાકી રહી હતી. અભયે કહ્યું, “હું ઓફિસ જાઉં છું, કંઈ જોઈતું હોય તો કહેજે.” સિયાએ મોં ફેરવીને કહ્યું, “મને કોઈ ચીજની જરૂર નથી.” જતાં જતાં અભયે પાછળ જોયું, પણ સિયા પથ્થરની જેમ બેસી રહી. ઓફિસમાં પણ અભયનું મન ચોંટતું નહોતું. મિત્રો લગ્નની મજાક કરતા હતા ત્યારે અભયનું દિલ ...વધુ વાંચો