બીજા દિવસે સવારે એને માયરા મળે છે. માયરા — વીસ વર્ષની, સાદા સફેદ વસ્ત્રોમાં, હાથમાં તુલસીની માળા, આંખોમાં જંગલ જેવી ઊંડી શાંતિ. એ કોઈ સામાન્ય છોકરી નથી. એ પ્રકૃતિને પ્રેમ કરે છે, દરેક ઝાડને નામથી બોલાવે છે અને કૃષ્ણને પોતાના સૌથી નજીકના મિત્ર માને છે. આરવ પૂછે છે, તું અહીં એકલી નથી ડરતી? માયરા હસીને કહે છે, જ્યાં કૃષ્ણ હોય ત્યાં ડર કેવો? જંગલ ડરાવતું નથી, જગાડે છે.માયરા આરવને જંગલનું મૌન શીખવે છે. બંને એક મોટા વડ નીચે બેસે છે. માયરા કહે છે, આંખ બંધ કર, કંઈ બોલીશ નહીં, ફક્ત સાંભળ. શરૂઆતમાં આરવને બેચેની લાગે છે, પણ ધીરે ધીરે એને