ભાગ ૭ — ઘર મોટું, વાતો નાનીહોસ્પિટલની એ રાત રમેશભાઈ માટે બહુ લાંબી હતી.રાહુલ એક બાજુની ખુરશી પર બેઠો હતો અને રમેશ મીનાના બેડ પાસે.રાતના બે વાગ્યા હતા.હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં શાંતિ હતી. ક્યારેક કોઈ નર્સના પગલાંનો અવાજ સંભળાતો.રમેશ મીનાનો હાથ પકડીને બેઠા હતા.મીના ઊંઘી રહી હતી.પણ રમેશની આંખોમાં ઊંઘ નહોતી.તેમના મનમાં એક જ વિચાર ફરી રહ્યો હતો—“આટલા વર્ષો મેં શું મેળવ્યું અને શું ગુમાવ્યું?”સવારે ડોક્ટરે ફરી તપાસ કરી.“હાલમાં સ્થિતિ સ્થિર છે,” ડોક્ટરે કહ્યું.રમેશે ઊંડો શ્વાસ લીધો.“પણ આગળ શું?”“નિયમિત દવા, ચેકઅપ અને તણાવ ઓછો રાખવો જરૂરી છે.”રમેશે તરત કહ્યું,“એ હવે કોઈ કામ નહીં કરે.”મીનાએ હળવું હસીને કહ્યું,“હું શું કામ કરું છું?”રમેશે કહ્યું,“તમે