હૂફ - કોઈ ઓળખ વગરની

  • 348
  • 110

સાંજનો સમય હતો. શહેરના એક ખૂણે આવેલા નાના એવા ચાના સ્ટોલ પર રોજની જેમ દોડધામ અને કોલાહલ હતો. આસપાસથી ગાડીઓના હોર્નનો અવાજ, લોકોની ઉતાવળી ચાલ અને પોતપોતાની જિંદગીની રેસમાં દોડતા ચહેરાઓ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.​એ જ ચાના સ્ટોલના એક લાકડાના જૂના બાંકડા પર એક વૃદ્ધ સજ્જન બેઠા હતા. તેમના ધોળા વાળ, ચહેરા પર ઉંમરની સાથે ઉપસેલી કરચલીઓ અને આંખોમાં એક અનોખી શાંતિ હતી. તેઓ હાથમાં ગરમ ચાની ચૂસકી લેતા લેતા આસપાસની દુનિયાને બહુ જ ઊંડાણથી નિહાળી રહ્યા હતા. તેમના ચહેરા પરથી એવું લાગતું હતું કે તેમણે જીવનના ઘણા વાવાઝોડાં જોયા છે, છતાં તેમની ભીતર એક મીઠો સંતોષ વસેલો હતો.​એવામાં એક યુવાન