ગામની મીઠી સવાર. આકાશમાં હજુ કેસરી છાયા હતી અને હવામાં ભીંજાયેલી માટીની સુગંધ તરી રહી હતી. એક ખેડૂત પોતાના ખેતર તરફ ચાલ્યો જતો હતો. તેના પગના નિશાન માટીમાં ઊંડા પડતા હતા, જાણે તેના મનની ચિંતા પણ જમીનમાં ઊતરી રહી હોય. ખેતરના મધ્યમાં એક પથ્થરનો ટુકડો જમીનમાંથી બહાર નીકળેલો હતો. વર્ષોથી તે પથ્થર તેના જીવનનો ભાગ બની ગયો હતો. કેટલી વાર તેની ઠોકરે તે પડી ગયો હતો, કેટલી વાર હળ તોડી નાખ્યો હતો, કેટલી વાર કુહાડીના ધાર કુંઠિત થઈ ગયા હતા. છતાં તે પથ્થર ત્યાં જ પડ્યો રહ્યો—જાણે કોઈ અદૃશ્ય શાપ. આજે પણ એ જ થયું. હળનો ફાળો પથ્થર સાથે અથડાયો