#અશ્રુધારાનુંઆકાશગુજરાતની ભીની માટી પર વૈશાખનો આખરી આથમતો સૂરજ પોતાનો કેસરીયો રંગ ઢોળી રહ્યો હતો, પણ સમીરના અંદર તો જાણે કોઈ સદીઓ જૂનો, થીજી ગયેલો શિયાળો વસી ગયો હતો. અમદાવાદના એ જૂના, પથ્થરના બનેલા મકાનની અગાશી પર તે એકલો બેઠો હતો. હાથમાં પકડેલી ચા ક્યારનીય ઠરીને કાચ જેવી થઈ ગઈ હતી, પણ સમીરની નજર સામે ધૂળ ઉડાડતા રસ્તા પર સ્થિર હતી. તે રસ્તાને નહોતો જોઈ રહ્યો, તે તો એ રસ્તા પર વીતેલા એક અતીતને જોઈ રહ્યો હતો જ્યાં ક્યારેક ખુલ્લા રેશમી વાળ હવામાં ઉડાડતી, આસમાની દુપટ્ટાના છેડાને આંગળીઓમાં લપેટતી અને ઝાંઝર ના ઝણકાર સાથે આખી શેરીને જીવંત કરતી આરઝૂ દોડી આવતી