સંકલ્પ અને મોક્ષ(ભવ્ય અને ભાવુક અંત)કાશી…જ્યાં દરરોજ હજારો લોકો આવે છે.કોઈ દર્શન કરવા…કોઈ પોતાના સ્વજનોને અંતિમ વિદાય આપવા…તો કોઈ પોતાના મનનો ભાર હળવો કરવા.પરંતુ અનન્યા જ્યારે પહેલીવાર અહીં આવી હતી…ત્યારે તે જવાબ શોધવા આવી હતી.અને આજે…તેને સમજાયું હતું કે ભગવાન દરેક પ્રશ્નનો જવાબ શબ્દોમાં નથી આપતા.કેટલાક જવાબ…જવાબદારીના રૂપમાં મળે છે.⸻પંચગંગા ઘાટની એ જૂની ધર્મશાળામાં સવારનો પ્રથમ સૂર્યકિરણ પ્રવેશ્યો.ધૂળના કણો પ્રકાશમાં ચમકી રહ્યા હતા.અનન્યા હજુ પણ હાથમાં ગૌરીનો દીવો લઈને ઊભી હતી.એ જ સમયે…મહાદેવ દાસ ધીમેથી બોલ્યા,“શું તમે ખરેખર આ સંકલ્પ પૂરો કરશો?”અનન્યાએ કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.તે ધીમે ધીમે ધર્મશાળાની દરેક ઓરડીમાં ફરી.ક્યાંક તૂટેલા દરવાજા…ક્યાંક ભાંગેલી દીવાલો…ક્યાંક જાળાં…પણ…દરેક ખૂણામાં જાણે કોઈ