રાતભર આરોહીને ઊંઘ આવી નહીં.આરવના છેલ્લાં શબ્દો તેના મનમાં વારંવાર ગુંજી રહ્યા હતા—“કાલે સવારે… મારે તને એક ખૂબ મહત્વની વાત કહેવાની છે.”સવારના છ વાગ્યે તે હોટેલની બાલ્કનીમાં આવીને ઊભી રહી.હળવો વરસાદ પડી રહ્યો હતો.વાદળો જાણે આખા શહેરને પોતાની બાહોમાં સમાવી રહ્યા હતા.થોડીવારમાં આરવ બે કપ ચા લઈને આવ્યો.“ગુડ મોર્નિંગ.”“આજે તું બહુ શાંત લાગે છે,” આરોહીએ કહ્યું.આરવે સ્મિત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.“ક્યારેક… કેટલીક વાત કહેવા માટે હિંમત ભેગી કરવી પડે.”બંને ચા પીતા રહ્યા.આસપાસ સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.માત્ર વરસાદના ટીપાંનો અવાજ.થોડા સમય પછી આરવે પોતાની બેગમાંથી એક નાનું લિફાફું કાઢ્યું.“આ શું છે?” આરોહીએ પૂછ્યું.“ખોલ.”આરોહીએ ધીમેથી લિફાફો ખોલ્યો.અંદર એક ફોટોગ્રાફ હતો.એ જ ફોટો…ઝરણા પાસેનો…જેમાં આરોહી