​આ સર્ગમાં કવિ પ્રકૃતિની સેવાથી સંતુષ્ટ ન થતાં હૃદયની શૂન્યતા અનુભવે છે. ત્યારે તેમને વનની એક સરલ કન્યા 'નલિની' મળે છે, જેમના પ્રેમમાં કવિને ક્ષણિક પરમ સુખ મળે છે. પરંતુ કવિનું અફાટ સમુદ્ર જેવું હૃદય એક વનકન્યાના સીમિત પ્રેમથી પણ પૂરાતું નથી અને તેઓ ફરી સફરે નીકળી પડે છે. અંતમાં નલિનીનું વિરહ ગીત હૃદય સ્પર્શી જાય તેવું છે.દ્વિતીય સર્ગ​[ કવિની વ્યાકુળતા અને હૃદયની શૂન્યતા ]​"આટલો સમય, હે પ્રકૃતિ! મેં તારી સેવા કરી,તોય કેમ, હે દેવી! મારું આ હૃદય ભરાયું નહીં?હજીય છાતીની ભીતર એક દારુણ શૂન્યતા છે,શું એ શૂન્યતા આ જન્મે હવે ક્યારેય નહીં ભરાય?​મનના મંદિરની અંદર જાણે કોઈ મૂર્તિ જ