એક વખતની વાત છે, ગુજરાતના એક નાનકડા ગામમાં વસતો ભક્તિમય આત્મા – પ્રેમાનંદ. તેનું હૃદય પરમાત્માના પ્રેમથી એવું ભરેલું હતું કે દરેક શ્વાસમાં તે “હે પ્રભુ”નો નાદ ગુંજતો. સવારના પ્રભાતમાં તે ઊઠીને મંદિરમાં દીપ પ્રગટાવતો, ફૂલોની માળા ગૂંથતો અને ભજનો ગાતો. તેની સેવા નિષ્કામ, તેનો પ્રેમ અપાર અને તેની ભક્તિ અતૂટ હતી. પરંતુ એક દિવસ, તેના હૃદયમાં એક તીવ્ર તૃષ્ણા જાગી. તેણે આંખો બંધ કરીને પ્રાર્થના કરી: “હે પ્રભુ! હું તારી સેવા કરું છું, તારું નામ જપું છું, તારા ગુણ ગાઉં છું, પરંતુ આજ સુધી તારી અનુભૂતિ નથી થઈ. મને દર્શન ન આપે તો પણ એવું કંઈક કર કે હું