અમદાવાદ શહેરની સવાર રોજની જેમ વ્યસ્ત હતી. રસ્તાઓ પર વાહનોનો શોર, લોકોની દોડધામ અને મોબાઇલની રિંગટોન…આ બધાની વચ્ચે 28 આરોહી પોતાના ઓફિસ માટે તૈયાર થઈ રહી હતી.આરોહી એક સફળ સોફ્ટવેર કંપનીમાં પ્રોજેક્ટ મેનેજર હતી. સારી નોકરી, સારો પગાર, સુંદર ઘર… બધું હતું. પરંતુ છેલ્લા ઘણા મહિનાઓથી તેને એવું લાગતું હતું કે તે ફક્ત જીવી રહી છે, જીવન માણતી નથી.સોમવારથી શનિવાર સુધી ઓફિસ…રવિવારે ઘરના કામ…અને પછી ફરી એ જ ચક્ર.એક શુક્રવારની સાંજે તેના બોસે કહ્યું,“આરોહી, તું છેલ્લા છ મહિનાથી સતત કામ કરી રહી છે. આવતીકાલે ઓફ લઈ લે.”આ શબ્દો સાંભળીને આરોહીના ચહેરા પર લાંબા સમય પછી સાચું સ્મિત આવ્યું.રાત્રે તેણે ...વધુ વાંચો

સાંજ પડવા લાગી.આકાશ ફરી કાળા વાદળોથી ઢંકાઈ ગયું.અચાનક જોરદાર વરસાદ શરૂ થયો.આરોહીએ નજીકમાં એક જૂનું હિલ-કેફે જોયું.તે અંદર ગઈ.લાકડાની પર વરસતો વરસાદ…ધીમું સંગીત…અને ગરમ કોફીની સુવાસ.તે બારી પાસે બેસીને બહાર જોઈ રહી હતી.એટલામાં દરવાજો ખુલ્યો…અને અંદર પ્રવેશ્યો…આરવ.બંને એકબીજાને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા.આરવ હસ્યો.“લાગે છે વરસાદ આપણને ફરી મળાડવા માંગે છે.”આરોહી પણ હસી પડી.“કદાચ… કેટલીક મુલાકાતો માત્ર સંયોગ નથી હોતી.”બહાર વરસાદ સતત વરસી રહ્યો હતો.પણ આ વખતે…વરસાદ માત્ર આકાશમાંથી જ નહોતો વરસતો.બે અજાણ્યા દિલોમાં પણ એક નવી લાગણીનો વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો…બહાર વરસાદ સતત વરસી રહ્યો હતો.હિલ કેફેની કાચની બારી પર પડતા ટીપાં જાણે કોઈ પ્રેમભર્યું ગીત લખી રહ્યા ...વધુ વાંચો

સવારના આઠ વાગ્યા હતા.ગઈ રાતના વરસાદ પછી આખી ખીણ જાણે નવી જ જન્મી હોય તેમ લાગી રહી હતી.ઝાડનાં પાંદડાં મોતી જેવા પાણીના ટીપાં ઝળહળી રહ્યા હતા.પહાડોની ટોચ પર ધુમ્મસ ધીમે ધીમે સરકી રહ્યું હતું.આરોહી ગેસ્ટહાઉસની બહાર ઊભી હતી.હાથમાં ગરમ ચાનો કપ હતો.તેની નજર સામેનો નજારો એટલો સુંદર હતો કે તેને લાગ્યું—જો સમયને રોકી શકાતો હોત, તો કદાચ આ જ ક્ષણે રોકી લેતી.એટલામાં પાછળથી આરવ આવ્યો.“આજે ક્યાં જઈએ?” તેણે હસતાં પૂછ્યું.“જ્યાં રસ્તો લઈ જાય ત્યાં.”“અને જો રસ્તો ખોવાઈ જાય તો?”“તો યાદો બનાવી લઈએ.”બંને હસ્યા.દાદીએ તેમના માટે નાસ્તો તૈયાર કર્યો.જતાં પહેલાં દાદીએ આરોહીના હાથમાં નાનું માટીનું દીવડું આપ્યું.“આ શા માટે?” આરોહીએ ...વધુ વાંચો

રાતભર આરોહીને ઊંઘ આવી નહીં.આરવના છેલ્લાં શબ્દો તેના મનમાં વારંવાર ગુંજી રહ્યા હતા—“કાલે સવારે… મારે તને એક ખૂબ મહત્વની કહેવાની છે.”સવારના છ વાગ્યે તે હોટેલની બાલ્કનીમાં આવીને ઊભી રહી.હળવો વરસાદ પડી રહ્યો હતો.વાદળો જાણે આખા શહેરને પોતાની બાહોમાં સમાવી રહ્યા હતા.થોડીવારમાં આરવ બે કપ ચા લઈને આવ્યો.“ગુડ મોર્નિંગ.”“આજે તું બહુ શાંત લાગે છે,” આરોહીએ કહ્યું.આરવે સ્મિત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.“ક્યારેક… કેટલીક વાત કહેવા માટે હિંમત ભેગી કરવી પડે.”બંને ચા પીતા રહ્યા.આસપાસ સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.માત્ર વરસાદના ટીપાંનો અવાજ.થોડા સમય પછી આરવે પોતાની બેગમાંથી એક નાનું લિફાફું કાઢ્યું.“આ શું છે?” આરોહીએ પૂછ્યું.“ખોલ.”આરોહીએ ધીમેથી લિફાફો ખોલ્યો.અંદર એક ફોટોગ્રાફ હતો.એ જ ફોટો…ઝરણા પાસેનો…જેમાં આરોહી ...વધુ વાંચો