પ્રકરણ 1: નિર્દોષ બાળપણની શરૂઆતસવારનો સમય હતો. આકાશમાં સૂર્ય ધીમે ધીમે ઉગતો હતો. ઠંડી પવનની લહેરો સાથે એક નાનું જાગતું હતું. પંખીઓની ચહકાટ, ગાયોના ઘંટિયાળ અવાજ અને મંદિરમાંથી આવતો આરતીનો ધીમો નાદ — બધું મળીને એક શાંતિભર્યો માહોલ સર્જતો હતો.એ જ ગામના એક નાનકડા ઘરે એક બાળકી ઊંઘમાંથી જાગી. એની આંખોમાં નિર્દોષતા અને ચહેરા પર મીઠું સ્મિત હતું. એની મા રસોડામાં કામ કરતી હતી. બાળકી ધીમે ધીમે ઉઠી અને પોતાની માં તરફ દોડી ગઈ.“મા…”એ મીઠી અવાજમાં બોલી.મા પાછળ વળી અને સ્મિત સાથે બોલી:“ઉઠી ગઈ મારી લાડકી? આવ, પહેલા દૂધ પી લઈ.”બાળકી માથી ગળે લાગી ગઈ. એ પળમાં એવો ...વધુ વાંચો

પ્રકરણ 5: માતૃત્વનો અહેસાસઘરમાં હવે એક નાનો રાજકુમાર હતો…તેના હાસ્યથી આખું ઘર ગુંજી ઉઠતું હતું.નાનપણની મીઠી ક્ષણોબાળક ધીમે ધીમે થવા લાગ્યું.તેની નાની નાની હરકતો સૌને ખુશ કરી દેતી.તે પહેલી વાર સ્મિત કરે…પહેલી વાર “મા” બોલે…પહેલી વાર પગલે ચાલે…દરેક પળ માતા માટે અમૂલ્ય હતી.માતા ઘણીવાર એને જોઈને કહેતી:“તું મારા જીવનનો સૌથી સુંદર ભાગ છે.”જ્યારે બાળક થોડું મોટું થયું,ત્યારે તેની પ્રશ્નો પૂછવાની આદત શરૂ થઈ ગઈ.“મા, આ શું છે?”“મા, આકાશ કેમ છે?”“મા, તમે મને એટલો પ્રેમ કેમ કરો છો?”માતા હંમેશા શાંતિથી જવાબ આપતી.ક્યારેક થાકી જતી હોવા છતાં,એ ક્યારેય ગુસ્સે થતી નહોતી.માતા માટે હવે દિવસ અને રાતનો અર્થ એક જ હતો ...વધુ વાંચો