**પ્રકરણ ૧: સીમમાં સંભળાયેલો કાળજું ચીરતો અવાજ** સૌરાષ્ટ્રની ખમીરવંતી ધરતી પર જાણે કુદરતે સોનાની મહોરો હોય એવું એ રળિયામણું ગામડું. ગામની રક્ષા કરવા કુદરતે જાણે ચારેતરફ ઘટાદાર વૃક્ષોની લીલીછમ હારમાળા ગોઠવી હતી. ગામની બરોબર વચોવચથી એક નદી કલકલ નાદ કરતી વહી જતી હતી. આ નદી એટલે માત્ર પાણીનો સ્ત્રોત નહીં, પણ ગામડાના લોકો માટે એ હૃદયના ધબકારા સમાન હતી. ચોમાસામાં નદીના નીર જ્યારે ઉછાળા મારતા, ત્યારે લાગતું કે જાણે ધરતી માતા હરખમાં આવીને નૃત્ય કરી રહી છે.સવારના પાંચ વાગ્યામાં તો આખું ગામ ચેતનવંતું થઈ જતું. હજી તો સૂરજ નારાયણ આકાશના પૂર્વ દિશાના ગોખેથી લાલચોળ ડોકું ...વધુ વાંચો

હજી તો આર્યન અને તેનો મિત્ર વાવના કાંઠે ઊભા રહીને વાતો જ કરતા હતા, ત્યાં જ જાણે કુદરતે પણ શ્વાસ રોકી લીધો હોય તેવો સોંપો પડી ગયો. આસપાસના જંગલમાં પાંદડાં હલવાનો અવાજ પણ બંધ થઈ ગયો. એ સન્નાટાને ચીરતી, વાવના ઊંડા અંધારા કાળજામાંથી એક એવી ભયાનક અને કરુણ ચીસ હવામાં ગુંજી ઉઠી કે આર્યનની કરોડરજ્જુમાં ધ્રુજારી ફરી વળી. એ અવાજ એટલો તીણો અને હૃદયદ્રાવક હતો કે જાણે કોઈ અબોલ જીવ વર્ષોથી અંધારામાં સબડતો હોય.તે અંધારી રાત, આકાશમાં કાળા ડિબાંગ વાદળો અને ઉપરથી વરસતો અનરાધાર વરસાદ... વાતાવરણ એટલું ડરામણું હતું કે જ્યારે આકાશમાં વીજળીનો એક તીવ્ર લીસોટો થતો, ...વધુ વાંચો

રાત આખી આર્યનની આંખોમાં પેલી અવાવરુ વાવ અને તેમાંથી આવતી હૃદયદ્રાવક ચીસોના પડઘા ગુંજતા રહ્યા. પથારીમાં પડખાં ફેરવતા ફેરવતા એ અવાજની ભયાનકતા અને તેની પાછળ છુપાયેલા દર્દ વિશે જ વિચારતો રહ્યો. શું એ કોઈ અતૃપ્ત આત્માની મદદ માટેની પુકાર હતી? કે પછી સદીઓથી દબાયેલું કોઈ એવું સત્ય જે બહાર આવવા મથી રહ્યું હતું? ડર તો સ્વાભાવિક હતો, પણ તેની જિજ્ઞાસા અને કંઈક કરી છૂટવાની તમન્ના એ ભય કરતાં ક્યાંય વધુ બળવાન હતી. તેણે મનોમન મક્કમ નિર્ધાર કર્યો કે રાત્રિની માયાજાળ અને ભ્રમમાં ફસાવા કરતાં સવારના સૂર્યપ્રકાશમાં જઈને આ રહસ્યનો તાગ મેળવવો વધુ હિતાવહ છે.બીજે દિવસે સૂરજ હજી ...વધુ વાંચો

ગઢના એ વયોવૃદ્ધ દરબારે જ્યારે આર્યનના હાથમાં રહેલી એ સોનાની મૂઠ વાળી સમશેર (તલવાર) જોઈ, ત્યારે એમની ડબડબાયેલી આંખોમાં જુવાન લોહીના ઉછાળા મારતું તેજ આવી ગયું. વર્ષોની સ્મૃતિઓ એમના કરચલીવાળા ચહેરા પર રેખાઓ બનીને જીવતી થઈ ગઈ. ધ્રૂજતા હાથે તલવારની મૂઠને પંપાળતા, એક ઊંડો નિસાસો નાખીને જાણે સદીઓ જૂના ડાયરામાં બેઠા હોય તેમ તેમણે વાત માંડી. આર્યન અને ગુરુજી શ્વાસ રોકીને, કોઈ ચારણની વીરરસની વાર્તા સાંભળતા હોય તેમ એકચિત્તે સાંભળવા બેઠા. શૂરવીર મહાવીરસિંહ અને રાણી રવિબા"અરે બેટા આર્યન!" દરબારનો અવાજ જાણે ભેખડ ફાટે એવો ગંભીર થઈ ગયો, "આ કાંઈ જેવી-તેવી લોઢાની પટ્ટી નથી, આ તો સૌરાષ્ટ્રની ધરા ...વધુ વાંચો