રાતના અગિયાર વાગ્યા હતા. બહાર ધીમો વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને ઘરમાં બધાં સૂઈ ગયા હતા. નિશા પોતાના જૂના રૂમની સફાઈ કરી રહી હતી. બીજા દિવસે ઘરનું નવીનીકરણ થવાનું હોવાથી વર્ષોથી બંધ પડેલા કબાટમાંથી જૂની વસ્તુઓ બહાર કાઢી રહી હતી.કબાટના સૌથી નીચેના ખાનામાં તેને એક નાનું લોખંડનું બોક્સ મળ્યું. બોક્સ પર ધૂળનું જાડું પડ હતું. તેણે ધીમેથી ધૂળ સાફ કરી. તાળું ખોલતાં અંદર જૂની તસવીરો, ઘડિયાળ અને એક સફેદ પરબીડિયું દેખાયું.પરબીડિયા પર તેના પિતાની ઓળખીતી લખાવટમાં લખ્યું હતું—“મારી વહાલી દીકરી નિશા માટે… જ્યારે તું મને સમજવા જેટલી મોટી થઈ જાય ત્યારે.”નિશાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે અટકી ગયું.તેના પિતાને દુનિયા છોડીને