સાંજનો સમય હતો. વરસાદ હમણાં જ અટક્યો હતો અને શહેરની ભીની સડકો પર સ્ટ્રીટલાઇટના પીળા પ્રકાશના લાંબા પ્રતિબિંબો પડ્યા હતા. શહેરના પશ્ચિમ છેડે આવેલા નાના એપાર્ટમેન્ટના બીજા માળે બેઠેલ નેહા બારીમાંથી બહાર જોઈ રહી હતી. તેના હાથમાં ચાનો કપ હતો, પણ ચા ક્યારની ઠંડી પડી ગઈ હતી. સામે સોફા પર બેઠેલો સાત વર્ષનો તેનો દીકરો આરવ પોતાની સ્કૂલની નોટબુકમાં કંઈક દોરી રહ્યો હતો. નેહાના ફોનની રીંગ વાગી. સ્ક્રીન પર બેંકનો મેસેજ હતો. દર મહિનાની જેમ એલિમનીની રકમ જમા થઈ હતી. મેસેજ જોયા પછી નેહાના ચહેરા પર કોઈ ખાસ ભાવ આવ્યો નહીં. છેલ્લા દોઢ વર્ષથી આ એક નિયમિત ઘટના બની ગઈ