સવારનો ખુશનુમા સમય હતો. ઘરમાં ગૂંજેલી શરણાઈઓની મધુર સુરાવલી હજુય જાણે હવામાં તરતી હતી, પણ રાતની રોનક અને ચહલપહલ હવે ધીમે ધીમે ઓસરી ચૂકી હતી. દીવાલો પર લટકતી દીવડાઓની લડીઓ ઝાંખી પડી ગઈ હતી અને આંગણામાં વેરાયેલાં ગુલાબનાં ફૂલો એ વાતની સાક્ષી પૂરતાં હતાં કે ગઈકાલે અહીં એક મોટો મહોત્સવ યોજાયો હતો - એક લગ્ન. અભય બારી પાસે ઊભો હતો. સવારનો કુમળો તડકો એના ચહેરા પર પથરાઈ રહ્યો હતો, પણ એના અંતરમાં એક અજબ પ્રકારની શૂન્યતા અને શીતળતા વ્યાપેલી હતી. એણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને નીચે સૂમસામ આંગણા તરફ જોયું. મહેમાનો વિદાય લઈ ચૂક્યા હતા, સગાં-સંબંધીઓ પોતાના ઘરે પરત ફરી