ગામના છેડે એક નાનું, જૂનું મકાન હતું. ચૂનાથી સફેદ કરેલી દીવાલો હવે પીળાશ પકડી ગઈ હતી અને દરવાજાની બાજુમાં તુલસીનો કુંડો હતો. એ ઘરમાં કાશીબા એકલી રહેતી હતી.કાશીબાની ઉંમર સિત્તેરની આસપાસ હશે. વાળ સંપૂર્ણ સફેદ, હાથમાં નાજુક કંપારી અને આંખો… આંખો જાણે વર્ષોથી કોઈની રાહ જોતાં થાકી ગઈ હોય એવી. ગામના લોકો એમને પ્રેમથી “ધરડી આંખોવાળી કાશીબા” કહેતા. ધરડી એટલે ઊંડે ઉતરી ગયેલી, સમયની કરચલીઓમાં છુપાઈ ગયેલી આંખો.દરરોજ સવારમાં કાશીબા સૌથી પહેલાં ઘરની ઓટલી સાફ કરતી. પછી તુલસીને પાણી ચડાવતી અને દરવાજા પાસે બેસી રહેતી. રસ્તા પર આવતા-જતા દરેક માણસને એની નજરથી માપતી. કોઈ બસનો અવાજ આવે તો એ ધીમેથી