શહેરની આકાશગુંબજ ઇમારતો પરથી એસિડિક વરસાદનું પાણી સતત વરસી રહ્યું હતું. આ એક એવું શહેર હતું જ્યાં રાત ક્યારેય પૂરી નહોતી થતી. ગગનચુંબી કાચ અને સ્ટીલની ઇમારતો પર લાગેલા મહાકાય હોલોગ્રાફિક ડિસ્પ્લે બોર્ડ્સમાંથી ઓરેકલના નિયમોની જાહેરાતો સતત ગુંજતી રહેતી. નિયોન સાઈનબોર્ડ્સના લાલ, જાંબલી અને ભૂરા પ્રકાશમાં પલળેલા રસ્તાઓ જાણે લોહી અને ઝેરથી રંગાયેલા લાગતા હતા. સત્તાના આ ભયાનક સામ્રાજ્યમાં, જ્યાં ટેક્નોલોજીએ માણસાઈને કચડી નાખી હતી, સામાન્ય માણસની કોઈ કિંમત નહોતી.કબીર એક સાંકડી, અંધારી અને દુર્ગંધ મારતી ગલીમાં કચરાના મોટા કન્ટેનર પાછળ શ્વાસ રોકીને બેઠો હતો. તેનું હૃદય એટલી જોરથી ધડકી રહ્યું હતું કે તેને ડર હતો કે ક્યાંક એ ધબકારાનો