અધ્યાય ૩હવેલીની બહાર એમ્બ્યુલન્સ ઊભી હતી. પોલીસની બે ગાડીઓ પણ આવી ગઈ હતી. આખું વાતાવરણ ગમગીન હતું.કાવ્યા અને અર્જુન દોડતા અંદર પહોંચ્યા.શારદાબેનને હોસ્પિટલ લઈ જવાની તૈયારી ચાલી રહી હતી. તેમના માથા પર પટ્ટી બંધાયેલી હતી અને હાથમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું.જગદીશભાઈ કાવ્યાને જોઈને રડી પડ્યા."દીકરી... અમે હવે વધુ સમય સુધી સત્ય છુપાવી શકીશું નહીં."કાવ્યા તેમની પાસે બેઠી."મને બધું જાણવું છે. કૃપા કરીને હવે કંઈ છુપાવશો નહીં."શારદાબેને કાવ્યાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.તેમની આંખોમાં પસ્તાવો હતો."આજે જે કંઈ કહું છું, એ સાંભળ્યા પછી કદાચ તું અમને ક્યારેય માફ નહીં કરે..."રૂમમાં સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.---"અઠ્ઠાવીસ વર્ષ પહેલાં...""અમારી દીકરી આર્યાનો જન્મ થવાનો હતો. એ