ભાગ ૧૨: અમર ગાથા અને ગીરનો સાદ (સમાપ્તિ)“મરવું તો મરદ થઈને, મેલી જાવું નામ,જીવતર આખું જેણે ઘસ્યું, એનું ઉજળું થાય ગામ.ખાંભીયું ખોડાણી વગડે, ને પૂજાય એના પાળિયા,સાચા પ્રેમી કદી મરતા નથી, એ તો અમર થઈને માળિયા!”સમય: સવારનો પહોર (મૃત્યુ પછીની સવાર)સ્થળ: ગીદડ-નાળાનું રણમેદાન અને કનકાઈનું જંગલગીદડ-નાળાના એ લોહીભીના રણમેદાનમાં જ્યારે સવાર પડી, ત્યારે સૂરજ પણ જાણે ઉગતા સંકોચાતો હતો. રાતની ભયાનકતા શમી ગઈ હતી, પણ એક ભારેખમ ઉદાસી હવામાં તરતી હતી. આગ ઓલવાઈ ગઈ હતી, મંગલનું પાપી શરીર ઠંડુ પડી ગયું હતું.પણ ત્યાં એક દ્રશ્ય એવું હતું જે જોઈને કઠણ કાળજાનો માનવી પણ રડી પડે.એક ઝાડ નીચે, કાનજી અને જીવીના