પૂર્વ ભારતના કલ્પિત ગામ માંગુડીમાં કાચા રસ્તાઓ, માટીના ઘરો અને ગરીબીની છાયામાં જીવન ધબકતું હતું. આ ગામમાં વિશ્નુ રહેતો—મજૂરી કરીને જીવન ચલાવતો એક સામાન્ય માણસ. એની પત્ની રમીલા ઘરકામ કરતી, શાંતિપ્રિય અને સહનશીલ. એમની દુનિયા નાની હતી, પણ આશાઓથી ભરેલી.જ્યારે રમીલાએ બાળકને જન્મ આપ્યો, ત્યારે ઘરના આંગણે ખુશીની સાથે એક અજાણી ચિંતા પણ ઉતરી. બાળક વિકલાંગ હતો. એ સમાચાર ગામમાં ફેલાતા જ લોકોના ચહેરા બદલાઈ ગયા. પાડોશણ ગિની દાદી, જેને ગામના રિવાજો અને અંધવિશ્વાસો પર અડગ વિશ્વાસ હતો, એણે ઠંડા સ્વરે કહ્યું,“આવું બાળક જીવતું રાખશો તો આખી જિંદગી પસ્તાશો. જન્મ સમયે જ એને છોડી દેવો જોઈએ.”એ શબ્દો વિશ્નુના કાનમાં બાણની