ઉર્મિલા ખંડકાવ્ય લેખિકાMansi Desai Desai Mansi Shastri મિથિલાની માટીમાં જન્મી કન્યા,મૌનથી જેણે શબ્દોને જીતી;રાજભવનમાં રહી ને પણ,અંતરથી વૈરાગ્ય પીતી.સીતા જેવી તેજસ્વી નહીં,પણ છાંયડી બની રહી નિરંતર;પ્રકાશે જે દીવો દેખાય સૌને,અંધારામાં બળે — એ કોણ અવિરત?લલાટે શાંતિનું ચિહ્ન ધરતી,નેત્રોમાં નિદ્રા નહોતી;હસતી હતી, પણ અંદરથી,કોઈ પીડા કદી કહોતી નહોતી.શું શબ્દોમાં જ જીવન વસે?કે મૌનમાં પણ મહિમા છે?જો બોલ્યા વિના સહન થાય,તો એ તપ તુચ્છ કેમ માન્યા છે?લક્ષ્મણ આવ્યો જીવનમાં,ધર્મ, શૌર્ય, સંયમ સાથે;પ્રેમ બોલ્યો ઓછા શબ્દે,પણ વચન ગૂંથ્યા કર્મ સાથે.ઉર્મિલાએ આંખે જોયું,વનનો માર્ગ રચાતો જાય;પ્રશ્ન ઊગ્યો નહોતો હોઠે,હૃદયે જ સઘળું સમાઈ જાય.પત્ની પૂછે નહીં — “હું શું?”એનો ધર્મ મૌનમાં જ રહ્યો;પતિ ચાલ્યો દેવસેવા પંથે,પત્નીનો દેવ પતિ બની રહ્યો.શું