એક માણસ પોતાના નાનકડા એપાર્ટમેન્ટની બારી પાસે આવે છે અને બારીને ધક્કો આપી વધુ ખોલવાનો પ્રયાસ કરે છે, જેથી બહારના બરફનો નજારો જોઈ શકે. આ માણસની ઉંમર ૫૫-૫૭ વર્ષ છે, અને એ લાંબા સમયથી બીમારી સાથે ઝઝૂમી રહ્યો છે. તે ઠંડીથી બચવા માટે પોતાના હાથને ઘસે છે. બારીની બહાર એક સ્ત્રી કાળા કોટમાં છે, જે કોઈની આવાની રાહ જોઈ રહી છે. આ માણસને ૧૯૯૫ના વર્ષમાં સિમલામાંનો એક પ્રસંગ યાદ આવે છે, જ્યાં બરફ પડી રહ્યો હતો. એક દંપતી છત્રી હેઠળ એકબીજાને સહારો આપી રહ્યા હતા, અને એક વૃદ્ધ મહિલા બરફથી બચવા માટે પાસ્ટિકની થેલી પહેરીને ચાલતી હતી. રેલવે સ્ટેશન પર લોકો ઘરો જવાનો જલ્દી કરી રહ્યા હતા, અને એક ૨૫ વર્ષનો યુવક બેન્ચ પર બેઠો હતો, જે ટ્રેનની રાહ જોઈ રહ્યો હતો. આ યુવકની સાથે એક અધધ વયના વ્યક્તિએ બેસીને વાત કરતા કહે છે કે આજે બરફ વધારે પડી રહ્યો છે. આ વાતચીતમાં, યુવક કહે છે કે તે નસીબદાર છે કેમ કે તેની પત્ની સાથે છે. આ સંવાદમાં જીવનની મજા અને સંબંધોની મહત્તા સ્પષ્ટ થાય છે.

Dipan bhatt દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by Dipan bhatt

Category વાર્તા