પ્રકરણ ૪માં ડોક્ટર વિમળાબહેન અને તેમના કુટુંબની ભાવનાઓનો ઉલ્લેખ છે. ગુજરાતના વલસાડ જીલ્લામાં શેઠ શ્રી કસ્તુરભાઈ લાલભાઈનું એક વિશાળ રંગ અને રસાયણનું કારખાનું છે, અને ત્યાંના કર્મચારીઓ માટે એક સુંદર ટાઉનશીપ બનાવવામાં આવી છે. આ ટાઉનશીપમાં લોકો કુટુંબતાના ભાવથી રહે છે અને મનોરંજન માટે વિવિધ સાંકૃતિક મંડળો કાર્યરત છે. આ વાર્તા ૧૯૭૪-૭૫ના વર્ષની છે, જ્યારે "ઉત્કર્ષ" મંડળનો મંત્રી લેખક હતો અને ડૉ. વિમળાબહેન પ્રમુખ હતા. દર વર્ષે મંડળના વાર્ષિક દિન પર જાણીતા મહેમાનોને આમંત્રિત કરવામાં આવતું. ૧૯૭૪-૭૫ના વાર્ષિક દિનના મુખ્ય મહેમાન સુપ્રસિધ્ધ સંગીતકાર પદ્મશ્રી સ્વ. શ્રી અવીનાશભાઈ વ્યાસ હતા. કાર્યક્રમ પૂરું થતાં, ડૉ. વિમળાબહેન શ્રી અવીનાશભાઈને ડિનરમાં રોકવા વિનંતી કરતી હતી, કારણ કે મુખ્ય મહેમાન વિના ડિનર શોભતું નહોતું. પરંતુ તેમણે કહ્યું કે અવીનાશભાઈને મુંબાઈમાં રેકોર્ડિંગ માટે જવું હતું, જેથી તેઓ રોકી શકતા નથી. લેખકે ચિંતાવ્યક્ત કરી કે મુખ્ય મહેમાન વિના ડિનર કરવાનો વિચાર વિચિત્ર છે, પરંતુ તેમણે સૂચન કર્યું કે ડૉ. વિમળાબહેન તેમને સ્ટેશન પર મુકવા જાય. આ બાબત પર વિમળાબહેન ચિંતિત હતી કે મંડળના સેક્રેટરી તરીકે તેઓ આ કામ કરશે કે નહીં. લેખકે તેમને સમજાવ્યું કે આ એક જવાબદારી છે અને તેમણે અવીનાશભાઈને વલસાડ સ્ટેશને મોકલવા નિર્ણય લીધો. અંતે, તેઓને સુરક્ષિત રીતે મોકલી આપ્યા પછી, તેઓએ વિમળાબહેનને સંદેશો આપ્યો કે મહેમાન સારી રીતે પહોંચ્યા છે.

Umakant દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Umakant

Category ફિક્શન વાર્તા