× Popup image
  • #moral Story
    વાત તો વરસો થી ચાલી આવતી પરંપરા ઓની છે.
    વૃંદા ની સાથે આવું જ કંઈ થયું હતુ.કોલેજ સુધી મોજ મસ્તી માં મોટી થયેલી .ઘરના બધાં નો ખૂબ પ્રેમ ને લાડકોડમાં ઉછરી હતી.
    મમ્મી પપ્પા ના આંખ નું રતન .વૃંદા હતી પણ નટખટ .રમતિયાળ ને વાચાળ.શાળા કોલેજ માં ઘણાં બધાં ઈનામ જીતી લાવી હતી.
    વૃંદા એક ની એક એટલે લાડકોડમાં એને કોઈ કંઈ બોલતું નહી.ને વૃંદા એવું કાંઈ ફરિયાદ આવે એવું કરતી પણ નહી.
    ભણવામાં ખૂબ હોશિયાર પણ પપ્પા પણ ખાધેપીધે સુખી એટલે બહાર નોકરી કરવાની મનાઈ .વૃંદા પાણી માંગે તો દૂધ હાજર કરતા .દરેક જરુરિયાત પુરી કરતાં.
    કયારેક વૃંદા ના મમ્મી ગુસ્સે થતા..કે દિકરી સાસરે જશે તો આ બધું નહી મળે તો આકરું લાગસે.
    તો વૃંદા ના પપ્પા કહેતા કે મારી દિકરી સાસરે જશે જ નહી..એના માટે રાજકુમાર શોધીશ ને એને જ આપણા ઘરે રાખીશ.ને ઘર માં આવું હસી ખુશી નો માહોલ બન્યો રહેતો.વૃંદા ને ખૂબ મઝા પડતી જયારે એના પપ્પા એનો પક્ષ લઈ ને મમ્મી જોડે મીઠો ઝગડો કરતાં.
    આમ ને આમ દિવસો પસાર થતાં ને વૃંદા મોટી પણ થઈ .મમ્મી નો કકળાટ ..વૃંદા માટે મુરતિયા જોવા માટે.રાજકુમાર શોધવા માટે..
    અંતે વૃંદા ની મમ્મી નું માન ને લાગણી સમજી ને વૃંદા માટે છોકરા જોવાનું શરુ કર્યુ.
    સૌમિલ દેખાવ માં ખૂબ સરસ લાગતો છોકરો હતો.ભણતર માં પણ સારી ડીગ્રી લીધી હતી.ને મહીને સારા પગાર થી જોબ કરતો હતો.
    ઘરમાં બધાને સૌમિલ પસંદ પડયો ને સગાં સંબંધીઓ ની હાજરીમાં સગાઈ થઈ ને મહીના માં લગ્ન પણ રંગેચંગે થયા.
    મહીના માં તો કશો ખ્યાલ ના આવ્યો વૃંદા ને પણ લગ્ન કરીને જયારે સાસરે ગઈ તો ઘરનાં માહોલ પરથી ખબર પડી કે સૌમિલ ઘરના લોકો નું મન રાખવા માટે જ આ લગ્ન કરેલાં .
    સૌમિલ કોઈ બીજી છોકરી ને ચાહતો હતો.વૃંદા ને સમજ આવી .સૌમિલ ને એ ખૂબ પ્રેમ કરતી હતી .પણ આવું સાંભળી ને વૃંદા ના દિલ પર જાણે વિજળી પડી.
    મમ્મી પપ્પા ને ખૂબ દુઃખ થશે કે વૃંદા સાસરે થી પાછી આવી?? સમાજ મમ્મી પપ્પા ને એમની નજરો થી જીવવા નહી દે..
    ખૂબ મુંઝવણ અનુભવતી વૃંદા શું કરવું ?? નો કોઈ ઉપાય ના મળતાં પોતાનું જીવન જ ટુંકાવી દે છે.
    કોઈ નું શું ગયું ?? સૌમિલ ને શું ફર્ક પડશે?? પણ વૃંદા ને માતા પિતા ની હાલત તો કોઈ કલ્પી પણ ના શકે એટલી હદે ખરાબ હતી એક ની એક દિકરી ને ગુમાવી ને.
    સત્ય ઘટના પર આધારિત..નામ બદલયા છે.

  • #moral Story
    આજ નો દિવસ ખુશી અને આનંદ નો હતો.ઘર માં કોઈ ના આગમન ની રાહ જોવાઈ રહી હતી.
    મેજર દિલીપસિંઘ ના આગમન ની ઘડિયા ગણાય રહી હતી.
    દાદી માં પાપા દીદી પત્ની અને બાળકો આતુરતા પૂર્વક રાહ જોઈ રહયા હતા.માં ની આંખો માં આંસુ હતા.
    સૌ પરિવાર એકઠાં બેસીને વાતો કરી રહ્યા હતા.એવાં માં ફોન ની રીંગ વાગે છે ને સરબતસિંઘ ફોન ઉઠાવે છે ...
    બધાં ના કાન સરવા થાય છે. કે કોનો ફોન હશે? શું કીધું હશે ફોન માં????
    ફોન દિલીપસિંઘ ના મિત્ર નો હોય છે ..કહે છે બોર્ડર પર કોઈ આતંકવાદી હુમલો થયો છે ને બધાં ને જયાં હોય ત્યાથી પાછા ફરવા નું ફરમાન થયું છે.
    ઘર નો માહોલ અચાનક જ કોઈ અમંગળ વાત ના એંધાણ આવ્યા હોય એવો થઈ ગયો.સૌ ચૂપ.
    દિલીપસિંઘ પણ ફોન કરી શકયા હોત પણ ઘરનાં ની લાગણી સમજતાં હતાં એટલે સાથી જોડે જ સમાચાર મોકલાવ્યા.
    મેજર દિલીપ સિંઘ ની પોસ્ટીંગ કાશ્મીરની બોર્ડર પર હતી.જેમ બને એમ જલદીથી પહોચવા નું નકકી કર્યુ.
    કાશ્મીર ના લોકો સારા પણ જેહાદ ને ઘરમ ના નામ થી એ આતંકવાદી ઓ બની ને નિર્દોષ લોકો ને હણી રહ્યા હતાં.
    સૌ પોતાની ડયુટી પર આવી ગયા હતા .રણનિતી બનાવી ને યુદ્ધ શરું થયું હતું.કડકડતી ઠંડી માં જયાં હુમલો થયો ત્યા મેજર દિલીપ સિંઘ એમની ટીમ સાથે આગળ વધી રહયા હતાં.દુશ્મન નો ખાત્મો બોલાવી રહ્યા હતા.દુશ્મન પણ વળતો પ્રહાર કરી રહ્યા હતાં.
    અચાનક જ એક ગોઝારી ઘટના બની ગઈ.મેજર પોતાના સાથી સાથે આગળ વધતાં હતાં ત્યા જ એક સનનન કરતી ગોળી મેજર ના પગ માં વાગી અને ઘાયલ મેજરે એટલી તાકાત થી લડયા ને સામેના લોકો નો એક પણ ને જીવતો ના જવા દીધો.
    પણ આમાં મેજર પણ ખૂબ ઘાયલ થયાં પણ...જરાય ડર્યા વગર સાથી ને છેલ્લા શ્વાસ નો સંદેશો આપે છે કે મારાં બન્ને દિકરા ઓને માતૃભુમિ ની રક્ષા કાજે લશ્કર માં જ મોકલે.અંતિમ ઈચ્છા.
    સેલ્યુટ આવા વીર માડી જાયા ને.

  • #moral story
    સંતોષ ભરી લક્ષરી ની પ્રાપ્તિ..!

    અનંત મહેતા આજે ઓફીસ માં બેઠા બેઠા વિચારે ચડયા હતા કે હું આ શું કરી રહ્યો છું....ખુદ ની ઊભી કરેલી મહેનત થી એક એક સ્ટેપ આગળ લઈ જઈ મારી કંપની ને આજે એ ટોચ પર પોહચાડી દીધી સાથે સાથે જિંદગી ને એક લક્ષરી સાથે જીવવા માંડ્યો છતાંય જાણે એ સંતોષ નથી... કારણ લક્ષરી બોલે તો ખાલી પોતાના personal monthly expense જોવા જઈએ તો 3 લાખ સુધી ખર્ચી નાખતા હતા સારા કપડાં,સારા શુજ,સારો બેલ્ટ,સારી વોચ બસ બધી બ્રાન્ડ ને maintain કરતા હતા ને છતાંય આજે જાણે આ બધીજ સારી વસ્તુઓ વાપરતા કે પેરતા કે સારા લાગતા હોવા છતાં એ અંદરનો સંતોષ ખોળતા હતા..!!!!...વિચારે વિચારે એમને ઘડી ઘડી થયા કરતું કે કદાચ જે ખોટો expense કરી નાખું એ કોઈ પણ રીતે હેલ્પ યા તો ચેરિટી મા કરું તો ...કારણ ઊંડા ઊંડા એજ વિચારો આવ્યા કરતા હતા કે ખાલી મારા બ્રાન્ડભર્યા expenses માં 30 લાખ સુધી આખા વરસમાં વેડફી નાખું છું હવે હવે થી એવું લાગ્યા કરે છે.... પેલા મોજશોખ ખાતર ગમતું હતું...!!!!અને એજ દિવસ થી એમને વિચારી લીધું કે હવે જરૂરત મંદ દરેક વ્યક્તિ ને શોધતો રહીશ કારણ પોતે ધાર્મિક પણ એટલા જ હોય છે અને એનું જ પરિણામ છેલ્લા દસ વરસ માં અનંત મહેતા એ કેટલાય લોકો ને સહાય કરી...કેટલાય ડોક્ટર ઈજનેર બનાવ્યા કેટલાય લોકો ને હોસ્પિટલ ના ખર્ચ માં સહાય કરી અને હા પોતાના કંપનીના એમ્પ્લોયરસ ને પણ એટલી જ હેલ્પ કરતા ને આજે એજ અનંત મહેતા સાદા સિમ્પલ કપડાં ...ના કોઈ લક્ષરી ને છતાંય જે સંતોષ એમને આટલા એસિ વાળી જિંદગીમાં નહોતો મળ્યો એમને એ આ દસ વરસ માં સાદી જિંદગીમાં મળી ગયો ને finally અનંત મહેતા ને એની જિંદગી મા સંતોષ ભરી લક્ષરી મળી ગઈ ને હા કમ્પની પણ જાપાન સુધી વિખ્યાત થઈ...ને કેટલાય જરૂરતમંદ વ્યક્તિઓને મદદ કરવાથી એમની ઈચ્છા પણ પુરી થઈ ને કેટલાના સ્વપ્ન પુરા કર્યા ને ઈશ્વર એ એમનો સંતોષ મેળવી દીધો ને આજે એક દૈવી પુરુષ બની ગયા.

    Moral-:ક્યારેક બીજા ના સ્વપ્નો સાકાર કરવામાં આપડો સંતોષ રહેલો હોય છે....!

    -Hina modha.

  • #MORAL STORY
    ૧. અડી ગયો...
    પાયલ ઘરમાંથી કીટલી અને રકાબીઓ લઈને આવી અને ચારેય મજૂરને ચા આપીને આંગણું વાળવા લાગી. રમેશભાઈ પાયલ પર ગુસ્સે થઈ ગયા.“ પાયલ, આ ઘરની રકાબીઓમાં મજૂરોન ચા અલાય? ભોન સ ક નઈ? ફેરથી ધ્યોન રાખજે.”       ચા પીધા પછી સૌથી યુવાન છોકરો રકાબીઓ ચોખ્ખા પાણીથી ધોઈને રમેશભાઈને પાછી આપવા આવ્યો.“ અલ્યા, આ રકાબીઓ સાથે લઈ જજો. ગોમમાં બીજે કોમે જશો ઈં ચા પીવા થશે.”“ ના કાકા, ચાલશે. લ્યો ધોઈન લા’યો સું.”“ ના, રાખો તમે. પાસી નહીં જોઈતી.”“ કાકા, ચોખ્ખા પોણીથી ધોઈ સ. લ્યો, અમાર હુ કરવી તમારી રકાબીઓ?”“ અલ્યા, કીધુન રાખો તમે; હવ એ રકાબીઓ મારાથી ના લેવાય. તમારી અડેલી રકાબીઓ હું મારા ઘરમાં પાસી લઉ?”“ પણ... ચોખ્ખા પોણીથી ધોઈ સ...”“ અલ્યા, તમારી અડેલી રકાબીઓ કોઈ લે ખરું? હમજણ જ નહીં ક શુ તન?”       છોકરો થોડીવાર અકળાયો પછી દોડતાં જઈને પાયલના બેય હાથ પકડી લીધાં.-

    -સમાપ્ત -